Më 23 prill 1920, në një moment kritik për fatet e një perandorie në shuarje, në qytetin e Ankara u themelua Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë. Ky institucion nuk ishte thjesht një parlament i ri, por një akt i hapur rebelimi politik kundër rendit të vjetër osman dhe një hap vendimtar drejt lindjes së një shteti modern turk.
Në krye të kësaj lëvizjeje qëndronte Mustafa Kemal Atatürk, një figurë që do të shndërrohej në simbolin e transformimit radikal të Turqisë. Asambleja denoncoi hapur autoritetin e Mehmed VI, sulltanit të fundit të Perandorisë Osmane, duke refuzuar legjitimitetin e qeverisë së tij dhe duke vendosur themelet e një pushteti të ri që buronte nga vullneti kombëtar.
Në këtë klimë tensioni dhe pasigurie, deputetët e mbledhur në Ankara shpallën përgatitjen e një kushtetute të përkohshme, një dokument që synonte të orientonte vendin drejt një rendi të ri politik. Ky ishte një hap i guximshëm në një kohë kur territoret osmane po copëtoheshin nga fuqitë fituese të Luftës së Parë Botërore dhe kur e ardhmja e Turqisë dukej e paqartë.
Asambleja e Madhe Kombëtare u kthye shpejt në qendrën e rezistencës dhe organizimit të forcave nacionaliste. Ajo u bë instrumenti kryesor për koordinimin e luftës për pavarësi dhe për ndërtimin e institucioneve të reja shtetërore. Nëpërmjet saj, Atatürku dhe bashkëpunëtorët e tij hodhën themelet e një republike që do të shpallej zyrtarisht vetëm pak vite më vonë.
Kjo ditë shënoi fillimin e fundit për Perandorinë Osmane dhe lindjen e një epoke të re. Nga sallat modeste të një kuvendi në Ankara, nisi rrugëtimi drejt krijimit të Republikës së Turqisë – një shtet i ndërtuar mbi parime moderne, që do të ndryshonte përgjithmonë historinë e rajonit.