Në pranverën e vitit 1877, një stuhi e pashmangshme shpërtheu mbi hartën e Europës dhe Azisë. Rusia i shpalli luftë Perandoria Osmane, duke ndezur një konflikt që do të ndryshonte fatet e kombeve të tëra. Por kjo nuk ishte thjesht një luftë mes dy perandorive. Ishte përplasja e një bote të vjetër me një epokë të re që po lindte.
Në thelb, ajo që historia njeh si Lufta Ruso-Turke (1877–1878) ishte një përballje më e gjerë: një koalicion shtetesh ortodokse lindore, i mbështetur nga Rusia, kundër një perandorie që për shekuj kishte mbajtur nën sundim popuj të ndryshëm në Ballkan.
Fushëbeteja u hap fillimisht në Kaukaz, ku ushtritë u përplasën mes maleve dhe terreneve të ashpra. Por shumë shpejt, vëmendja u zhvendos drejt Ballkanit — një rajon që në atë kohë zien nga ethet e nacionalizmit.
Shekulli XIX kishte sjellë me vete një ide të re dhe të fuqishme: kombet duhej të kishin fatin e tyre. Popujt e Ballkanit, të lodhur nga sundimi osman, nisën të kërkonin pavarësi, identitet dhe shtetësi. Lufta u kthye kështu në një arenë ku idealet përplaseshin me interesat perandorake.
Në qytete dhe fshatra, në male e lumenj, luftimet lanë pas jo vetëm viktima, por edhe kufij të rinj dhe ekuilibra të ndryshuar. Çdo fitore apo humbje në front ndikonte drejtpërdrejt në hartën politike të rajonit.
Ky konflikt nuk ishte vetëm një betejë armësh. Ishte një kapitull i madh në historinë e shpërbërjes së Perandoria Osmane dhe lindjes së shteteve moderne në Ballkan.
Dhe kështu, në vitin 1877, nën krismën e armëve dhe thirrjen e kombeve për liri, nisi një luftë që do të shënonte fillimin e fundit për një perandori dhe agimin e një epoke të re.