Shkrimtarja Flutura Açka ka ndarë së fundmi një reflektim të thellë mbi raportin e saj me çmimet letrare dhe mënyrën se si ajo i ka përjetuar ato përgjatë karrierës së saj. Në një deklaratë të sinqertë dhe introspektive, ajo thekson paradoksin e njohjes publike: vlerësimet që shpesh vijnë në mungesë të autorit, larg ceremonive, takimeve dhe kontakteve të drejtpërdrejta me juritë apo komunitetet letrare që i japin këto çmime.
Açka shprehet se shumë prej çmimeve të saj letrare i ka marrë “në mungesë”, pasi krijimtaria e saj ka ecur me ritmin e botimeve, ndërsa vetë ajo ka mbetur shpesh jashtë rretheve ku ndërtohen dhe shpallen vlerësimet. Në këtë kontekst, ajo ngre një pyetje të nënkuptuar mbi mënyrën se si funksionon vlerësimi letrar, duke vënë në dukje se jo rrallë ai ndikohet nga klane, miqësi apo rrethana të mbyllura, më shumë sesa nga vetë leximi i veprës.
Megjithatë, shkrimtarja thekson një qëndrim të qartë personal: zgjedhjen për të “folur më mirë me veprën”, duke e konsideruar krijimtarinë e saj si hapësirën më të vërtetë të komunikimit me publikun dhe kohën. Në këtë kuptim, çmimet dhe vlerësimet mbeten për të një “aureolë e bukur”, por jo thelbi i rrugëtimit letrar.
Në këtë frymë, Açka ka pranuar edhe çmimin e fundit për karrierën si shkrimtare nga VERBUM MUNDI, të cilin e cilëson si një vlerësim të beftë dhe domethënës. Motivacioni i çmimit vlerëson përkushtimin e saj të gjatë profesional dhe njerëzor, kërkimin e përsosmërisë, integritetin moral dhe kontributin e qëndrueshëm në fushën e letërsisë.
Sipas jurisë, ajo përfaqëson një figurë frymëzuese për gjeneratat e reja, duke mishëruar bashkimin mes talentit dhe këmbënguljes si rrugë drejt vlerës së vërtetë njerëzore dhe profesionale.
Në përmbyllje të reagimit të saj, shkrimtarja shpreh mirënjohje të thellë për Regina Resta dhe Angela Kosta, duke e konsideruar këtë vlerësim si një moment reflektimi dhe falënderimi në një rrugëtim të gjatë letrar.
Ky çmim, më shumë se një kurorëzim formal, duket se për Açkën përfaqëson një tjetër ndalesë në dialogun e saj të vazhdueshëm me veprën – aty ku, siç sugjeron vetë ajo, qëndron edhe kuptimi më i qëndrueshëm i krijimit.