Nga kujtimet e Liverpoolit deri te fantazitë e Glastonbury-t, albumi i ri i McCartney-t lëviz mes nostalgjisë dhe eksperimentit.
Alexis Petridis
Albumi i ri i Paul McCartney-t vendoset qartë në territorin e kujtesës. Titulli i referohet një rruge në Liverpool ku ai kaloi fëmijërinë. Edhe mënyra e publikimit ndjek këtë linjë: kënga e parë u transmetua në BBC Radio Merseyside, jo në platformat kryesore digjitale.
McCartney, në këtë fazë të karrierës, duket gjithnjë e më i orientuar drejt rishikimit të së shkuarës. Kjo shihet si në projektet e fundit rreth Let It Be, ashtu edhe në publikime dhe dokumentarë që rishikojnë periudhën e Beatles dhe Wings.
The Boys of Dungeon Lane nuk është album konceptual, por ka një bosht të qartë tematik: fëmijëria, kujtesa dhe rikthimi te burimet e hershme të inspirimit.
Disa këngë ndjekin këtë linjë më drejtpërdrejt. Mountain Top është një fantazi psikedelike e vendosur në Glastonbury, me prodhim modern dhe efekte të shumta zanore. Momma Gets By rikthen elemente të stilit të Lady Madonna, por në një ton më të zbutur.
Këngë të tjera mbeten më tradicionale në stilin e McCartney-t. Life Can Be Hard rikthehet te estetika e “muzikës së gjyshes”, me ndikime nga Tin Pan Alley dhe orkestracion me frymë xhazi.
Baladat Ripples in a Pond, Come Inside dhe We Two janë të thjeshta në tekst, por të ndërtuara mbi meloditë karakteristike të tij. Në këtë fazë të karrierës, këto këngë funksionojnë më shumë si ushtrime melodike sesa si deklarata të reja artistike.
Albumi sjell edhe momente personale. Down South kujton udhëtime të hershme me George Harrison. Dueti me Ringo Starr, Home to Us, është më i lehtë në ton dhe i fokusuar te nostalgjia.
Në tërësi, The Boys of Dungeon Lane nuk sjell një kthesë të madhe në karrierën e McCartney-t. Por ai konfirmon diçka tjetër: aftësinë e tij të vazhdueshme për të shkruar melodi funksionale, edhe në një moshë të avancuar.