Ne të gjithë e dimë që, përveç disa rasteve si papagallët apo breshkat, kafshët tona kanë jetë më të shkurtër se ne.
E dimë që do të jetë e dhimbshme kur ato të ngordhin, por prapë është e vështirë të kuptosh pse humbja e tyre të shkatërron kaq shumë, edhe pse e dije që një ditë do të ndodhte. Megjithatë, pavarësisht sa i përgatitur mendon se je, humbja e një kafshe shpesh ndihet si humbja e një pjese të vetes.
Kafshët tona bëhen pjesë e mënyrës si ne e kalojmë jetën çdo ditë. Ato qëndrojnë pranë nesh gjatë ndarjeve, pikëllimit, vetmisë, sëmundjeve dhe momenteve të heshtura që askush tjetër nuk i sheh. Prandaj siguria emocionale që marrim prej tyre shpesh është edhe më e fortë se ajo që marrim nga njerëzit. Për këtë arsye, vdekja e një kafshe mund të sjellë më shumë dhimbje se shumë nga traumat e mëdha të jetës.
Ajo që e bën edhe më të vështirë është fakti që kjo humbje shpesh nënvlerësohet nga të tjerët. Njerëzit që po vuajnë mund të dëgjojnë fraza si “ishte thjesht një qen” ose “thjesht një mace”, edhe pse dhimbja është shumë e madhe, gjë që e bën edhe më të izoluar procesin e zisë.
1. Kafshët na japin ngushëllim emocional pa kushte
Marrëdhëniet me njerëzit shpesh kanë presion dhe kompleksitet emocional, ndërsa lidhja me kafshët nuk e ka këtë barrë. Një kafshë të jep dashuri, qëndrueshmëri dhe shoqëri pa kërkuar asgjë në këmbim dhe pa gjykim.
Ato janë gjithmonë aty në momentet e vështira dhe bëhen një burim sigurie. Kur humb këtë prani, është sikur humbet një nga pjesët më të sigurta të jetës së përditshme.
2. Janë pjesë e rutinës sonë të përditshme
Kafshët ndikojnë në jetën tonë pa e kuptuar: shëtitjet në mëngjes, ushqimi, zhurmat në shtëpi, gjumi pranë tyre, pritja në derë kur kthehesh.
Kur ato ngordhin, këto rutina zhduken papritur dhe heshtja bëhet tronditëse. Momentet e zakonshme marrin peshë emocionale shumë të madhe.
3. Kanë qenë dëshmitare të fazave të rëndësishme të jetës
Një kafshë mund të ketë qenë me ty gjatë fëmijërisë, universitetit, martesës, lindjes së fëmijëve apo edhe ndarjeve.
Prandaj humbja e saj shpesh lidhet edhe me humbjen e një kapitulli të jetës. Ajo të detyron të përballesh me kalimin e kohës në mënyrë shumë emocionale.
4. Marrëdhënia me to është emocionalisht e pastër
Marrëdhëniet njerëzore janë të ndërlikuara, ndërsa lidhja me kafshët është më e thjeshtë dhe më e pastër. Nuk ka manipulim, presion social apo lojëra emocionale.
Ato ofrojnë siguri emocionale dhe lidhje të qëndrueshme. Kur e humb këtë, humb një nga marrëdhëniet më të sigurta që ke pasur.
5. Njerëzit shpesh e nënvlerësojnë dhimbjen e humbjes së tyre
Një nga pjesët më të vështira është se të tjerët nuk e kuptojnë sa të rëndë e ke këtë humbje. Njerëzit mund të presin që të vazhdosh jetën normalisht, edhe pse brenda je i thyer.
Komente si “do marrësh një tjetër” ose “ishte thjesht kafshë” e bëjnë dhimbjen edhe më të rëndë dhe më të vetmuar.
Kjo quhet edhe “humbje e paemërtuar” kur shoqëria nuk e njeh si duhet dhimbjen, duke e bërë procesin e zisë më të vështirë.
6. Kafshët na shohin në versionet më private
Ato na shohin kur jemi të lodhur, të stresuar, të trishtuar, në ankth apo të sëmurë.
Humbja e tyre nuk është vetëm humbja e një kafshe, por edhe e ndjesisë që dikush të njihte pa pasur nevojë të shpjegoje asgjë.
7. Dashuria e tyre lidhet me sigurinë tonë emocionale
Shumë njerëz e lidhin kafshën me qetësimin emocional. Pas një dite të vështirë, kontakti me to sjell stabilitet.
Kur kjo zhduket, njeriu ndihet emocionalisht i ekspozuar dhe i paorientuar.
8. Vendimi për eutanazi krijon faj
Në disa raste, pronarët duhet të marrin vendime të vështira për të ndaluar vuajtjen e kafshës.
Edhe kur është zgjedhja më humane, shpesh mbetet ndjenja e fajit dhe pyetja nëse u veprua në kohën e duhur.
9. Kafshët na kanë qëndruar pranë kur njerëzit janë larguar
Ato shpesh janë shoqëruesit më të qëndrueshëm kur njerëzit largohen ose marrëdhëniet ndryshojnë.
Humbja e tyre mund të hapë sërish ndjenja vetmie dhe braktisjeje.
10. Mungesa e tyre ndryshon ndjesinë e shtëpisë
Shtëpia ndryshon kur kafsha nuk është më aty. Heshtja bëhet më e rëndë dhe mungesa ndihet në çdo cep.
Njeriu ndjen boshllëk sepse një prani e gjallë që sillte gëzim të përditshëm nuk është më./MXH