Në fillim të shekullit XV, bota katolike po kalonte një nga krizat më të thella të historisë së saj. Konfliktet politike midis mbretërive evropiane dhe lufta për ndikim brenda Kishës kishin krijuar një situatë të pazakontë: më shumë se një person pretendonte se ishte Papa i ligjshëm.
Kjo krizë, e njohur si Ndarja Perëndimore ose Skizma Perëndimore (1378–1417), nisi kur pas vdekjes së Papës Gregori XI, zgjedhja e pasardhësit të tij u kundërshtua nga një grup kardinalësh. Një pjesë mbështeti një papë në Romë, ndërsa një grup tjetër zgjodhi një papë rival në Avignon të Francës. Kështu, për dekada me radhë, Evropa katolike u nda mes dy obediencave: asaj romake dhe asaj avinjoneze.
Për t’i dhënë fund krizës, në vitin 1409 u mblodh Këshilli i Pizës, ku kardinalë nga të dy kampet vendosën të shkarkonin dy papët rivalë dhe të zgjidhnin një papë të ri. Ata zgjodhën françeskanin greko-italian Petros Philargos, i cili mori emrin Papa Aleksandri V.
Megjithatë, zgjidhja rezultoi më e keqe se problemi. As Papa Gregori XII në Romë dhe as Papa Benedikti XIII në Avignon nuk pranuan të hiqnin dorë nga pretendimet e tyre. Në vend që të kishte një papë të vetëm, Kisha Katolike u gjend me tre papë njëkohësisht, secili duke pretenduar se ishte kreu legjitim i krishterimit perëndimor.
Evropa u nda në kampe rivale. Disa mbretëri dhe principata mbështetnin Romën, të tjera Avignonin, ndërsa një grup i tretë njohu papën e Pizës. Për besimtarët e zakonshëm situata ishte e paqartë: kush ishte vërtet përfaqësuesi i Shën Pjetrit në Tokë?
Kriza nuk kishte karakter teologjik. Nuk bëhej fjalë për mosmarrëveshje mbi doktrinën e krishterë, por për rivalitete politike, interesa shtetërore dhe luftëra për pushtet. Kjo e bëri përçarjen veçanërisht të dëmshme për autoritetin moral të Kishës.
Vetëm Sinodi i Konstancës (1414–1418) arriti ta zgjidhte ngërçin. Këshilli detyroi ose rrëzoi pretendentët rivalë dhe në vitin 1417 zgjodhi një papë të ri, Martin V, i cili u njoh gjerësisht nga e gjithë bota katolike. Me këtë akt mori fund Skizma Perëndimore dhe u rivendos uniteti institucional i Kishës.
Ndarja Perëndimore shpesh konsiderohet një nga momentet më të errëta të papatit mesjetar, sepse tregoi se sa thellë mund të ndikonte politika në institucionin fetar. Ajo nuk duhet ngatërruar me Skizmën e Madhe të vitit 1054, e cila ndau përfundimisht Kishën Lindore Ortodokse nga Kishën Katolike Perëndimore. Në rastin e vitit 1409, përçarja ndodhi brenda vetë Kishës Katolike dhe kishte të bënte me çështjen se kush ishte Papa i ligjshëm.