“Do të doja të mendoja se, në jetë, jam një nga të mirët” – intervista e fundit e Sam Neill
Luke Buckmaster
Peter Bradshaw: Sam Neill ishte një yll i ngrohtë, i mençur dhe bujar, që shkëlqente për t’u dhënë mundësi të tjerëve të ndriçonin.
Intervista me Neill në vitet 2023, 2024 dhe 2026
Sam Neill, aktori shumë i dashur që u nda nga jeta këtë javë në moshën 78-vjeçare, do të rikthehet edhe disa herë në ekran pas vdekjes. Ai do të shfaqet në tre filma që flasin shumë për llojin e aktorit që ishte dhe për reputacionin unik që ndërtoi gjatë karrierës së tij.
Filmat nuk mund të ishin më të ndryshëm nga njëri-tjetri: një komedi australiane krejt e çmendur, ku ai i jep zërin një laraske që shan pa pushim (The Fox); një komedi romantike e vendosur në Filipine (The Last Resort); dhe kapitulli i ri i një prej ekskluziviteteve më të mëdha të Hollivudit me përbindësha gjigantë, Godzilla x Kong: Supernova.
Këto dallime tregojnë më së miri gamën e jashtëzakonshme artistike të Neill-it dhe pamundësinë për ta futur atë në një kategori të vetme. Shumë aktorë ndërtojnë karrierën duke u identifikuar me një stil të caktuar: heronj aksioni, protagonistë romantikë, figura dramatike apo antagonistë të paharrueshëm.
Sam Neill ishte njëkohësisht të gjitha këto dhe asnjëra prej tyre. Ai i shmangej etiketave, sfidonte vazhdimisht pritshmëritë dhe krijonte përshtypjen se ishte gjithmonë i gatshëm të provonte diçka krejt të re.
Po i njëjti shpirt aventuresk e karakterizonte edhe jashtë botës së kinemasë. Ai themeloi kantinën e verës Two Paddocks në Zelandën e Re dhe për shumë vite u angazhua si ambientalist, duke mbështetur veçanërisht mbrojtjen e mjedisit detar dhe kauza të tjera ekologjike.
Në një realitet tjetër, Sam Neill mund të mbahej mend si një nga aktorët më të mëdhenj të roleve dytësore, falë aftësisë së tij për t’u dhënë personazheve thellësi dhe dinjitet.
Mjafton të kujtojmë Hektorin kokëfortë, por zemërmirë, te Hunt for the Wilderpeople, ku interpreton xhaxhain kujdestar të djaloshit problematik Ricky Baker (Julian Dennison). Apo Harry Beecham-in elegant në My Brilliant Career, që përpiqet të fitojë zemrën e protagonistes. Apo policin e pamëshirshëm Chester Campbell në serialin Peaky Blinders, armikun e betuar të gangsterit Tommy Shelby, të interpretuar nga Cillian Murphy. Ose drejtorin e observatorit Cliff Buxton në filmin The Dish, një personazh i ngrohtë dhe njerëzor.
Por Sam Neill ishte po aq i aftë edhe si protagonist. Ai kishte një mënyrë të veçantë për t’u dhënë roleve kryesore hijeshi, humor dhe një dozë ekscentriciteti, duke mishëruar në mënyrë të përkryer shprehjen e vjetër hollivudiane: “një aktor karakteresh në trupin e një protagonisti.”
Një nga rolet e tij më argëtuese ishte ai i Merlinit në miniserinë me dy pjesë Merlin (1998). Në atë kohë, prodhimi ishte ndër më të shtrenjtët në historinë e televizionit, me një buxhet prej rreth 30 milionë dollarësh. Neill solli një Merlin karizmatik, plot energji, por edhe me një peshë të madhe dramatike.
Sipas mendimit tim, interpretimi i tij më i madh mbetet ai në filmin horror të John Carpenter In the Mouth of Madness, një vepër e nënvlerësuar për shumë vite. Ai luan një hetues sigurimesh skeptik, i cili, gjatë kërkimit të një shkrimtari të zhdukur, përfundon në një qytet të vogël ku realiteti shndërrohet në makth.
Filmi nis me personazhin e tij të lidhur me një xhaketë force, duke bërtitur: “Nuk jam i çmendur!”, ndërkohë që sytë e tij të egër dhe energjia e çrregullt tregojnë krejt të kundërtën.
Pak aktorë do të mund ta mbanin mbi supe një interpretim kaq ekstrem, duke e ruajtur njëkohësisht besueshmërinë njerëzore të personazhit, ndërsa rreth tij shpërthen një kaos i papërmbajtur. Për një tjetër shembull të guximit të tij artistik mjafton të kujtojmë filmin Possession, një nga veprat më të çuditshme dhe më sfiduese të karrierës së tij.
Vetëm një vit më vonë, Sam Neill do të interpretonte një rol krejt tjetër, ndoshta më të njohurin për publikun botëror: paleontologun Dr. Alan Grant në Jurassic Park.
Grant është personazhi që shfaqet në një nga momentet më ikonike në historinë e filmave spektakolarë. Ai është racional, praktik dhe i qetë, por njëkohësisht i vendosur dhe guximtar. Në Jurassic Park III, Neill kaloi natyrshëm nga një personazh kryesor dytësor në figurën qendrore të historisë.
Të thuash se Sam Neill kishte gamë të gjerë interpretimi është një nënvlerësim. Ai zotëronte karizmën për të mbajtur mbi supe superprodhime hollivudiane, por edhe guximin për t’u zhytur në filma eksperimentalë, të çuditshëm dhe krejt të paparashikueshëm.
Ai lë pas një trashëgimi artistike jashtëzakonisht të larmishme, një filmografi që dëshmon se talenti i vërtetë nuk njeh kufij zhanri apo stili.
Dhe do të na mungojë.
Burimi: theguardian.com