Përgatiti: Leonard Veizi
Më 16 shtator 1975, në Bashkimin Sovjetik, prototipi i avionit luftarak që më vonë do të njihej si MiG-31 kreu fluturimin e tij të parë. Ky ishte një moment i rëndësishëm në historinë e aviacionit ushtarak sovjetik dhe shënoi fillimin e një prej projekteve më ambicioze për mbrojtjen ajrore gjatë Luftës së Ftohtë.
MiG-31 u zhvillua nga Byroja e Projektimit Mikoyan si pasardhës i MiG-25, një prej avionëve më të shpejtë të kohës. Por objektivi i ri ishte edhe më kompleks: të krijohej një interceptues i aftë të zbulonte dhe të godiste objektiva ajrorë në distanca të mëdha, përfshirë avionë që fluturonin në lartësi të ulëta dhe në shpejtësi të larta.
Prototipi fillestar mbante emërtimin Ye-155MP. Pamja e tij ishte e ngjashme me MiG-25, por brenda fshihej një avion shumë më modern. Ai u pajis me dy motorë të fuqishëm, një radar të avancuar për kohën dhe sisteme që i lejonin të bashkëpunonte me avionë të tjerë dhe me sistemet tokësore të mbrojtjes ajrore.
Një nga risitë më të rëndësishme ishte aftësia për të përdorur raketa ajër-ajër me rreze të gjatë. Kjo i jepte MiG-31 mundësinë të angazhonte objektiva përpara se ato të afroheshin në distancën ku mund të përbënin kërcënim. Avioni ishte projektuar veçanërisht për të mbrojtur hapësirat e mëdha ajrore të Bashkimit Sovjetik, ku distancat e mëdha e bënin të vështirë mbulimin me avionë tradicionalë interceptues.
Fluturimi i parë i prototipit ishte vetëm fillimi. Testimet dhe zhvillimet vazhduan për disa vite përpara se avioni të hynte në shërbim operacional në fillim të viteve 1980. Versioni i prodhimit mori emërtimin MiG-31 dhe u bë një nga avionët më të specializuar të aviacionit sovjetik.
MiG-31 u dallua për shpejtësinë, lartësinë e fluturimit, rrezen e madhe dhe sidomos për sistemin e tij të radarit dhe aftësinë për të operuar në grup. Katër avionë mund të koordinonin mbulimin e një hapësire shumë të gjerë ajrore, duke shkëmbyer informacion për objektivat.
Në kontekstin e Luftës së Ftohtë, rëndësia e MiG-31 ishte e lidhur drejtpërdrejt me frikën sovjetike ndaj avionëve bombardues dhe mjeteve të tjera amerikane që mund të depërtonin në hapësirën ajrore nga drejtime të ndryshme. Për këtë arsye, MiG-31 nuk u konceptua thjesht si një avion luftarak, por si pjesë e një sistemi të gjerë të mbrojtjes ajrore.
Fluturimi i parë i 16 shtatorit 1975 shënoi kështu lindjen e një prej interceptuesve më të veçantë të shekullit XX. Edhe dekada më vonë, MiG-31 mbetet një avion me karakteristika të jashtëzakonshme, veçanërisht për shpejtësinë dhe aftësinë për të mbajtur raketa me rreze të gjatë.
Nga prototipi Ye-155MP i vitit 1975 deri te variantet moderne të MiG-31, ky avion përfaqëson një kapitull të rëndësishëm të garës teknologjike të Luftës së Ftohtë dhe të përpjekjes së Bashkimit Sovjetik për të kontrolluar hapësirat e mëdha ajrore të territorit të tij.