Dhjetor 1944. Evropa ishte e ngrirë nga dimri dhe nga një nga betejat më të përgjakshme të Luftës së Dytë Botërore. Në pyjet e Ardeneve, Adolf Hitleri kishte hedhur në fushë ofensivën e fundit të madhe gjermane, një përpjekje dëshpëruese për të thyer linjat aleate. Pikërisht aty, mes dëborës dhe kaosit të luftës, ndodhi një nga krimet më tronditëse të konfliktit: Masakra e Malmedy-së.
Aksioni
Më 17 dhjetor 1944, pranë kryqëzimit të Baugnez-it, afër qytetit belg të Malmedy-së, një kolonë ushtarësh amerikanë u kap nga forcat gjermane të Kampfgruppe SS Peiper, një njësi elitare e Waffen-SS, e komanduar nga oficeri fanatik Joachim Peiper. Ushtarët amerikanë ishin robër lufte. Ata u çarmatosën dhe u mblodhën në një fushë të hapur, nën qiellin gri të dimrit.
Pushkatimi
Ajo që pasoi ishte një akt brutal dhe i pamëshirshëm. Pa paralajmërim, ushtarët e SS hapën zjarr mbi robërit e pambrojtur. Tetëdhjetë e pesë ushtarë amerikanë u pushkatuan me armë automatike dhe plumba pas koke. Trupat e tyre u lanë të shtrirë në dëborë, si një dëshmi e heshtur e barbarisë së luftës. Disa nga të plagosurit arritën të shtiren si të vdekur dhe, duke u zvarritur mes borës dhe të ftohtit ekstrem, arritën t’u shpëtojnë vrasësve, duke sjellë më pas dëshminë e masakrës.
Tronditja
Lajmi i Masakrës së Malmedy-së u përhap shpejt në radhët aleate, duke shkaktuar tronditje dhe zemërim. Ngjarja u kthye në simbol të egërsisë naziste dhe forcoi vendosmërinë e trupave amerikane për të mos bërë asnjë hap pas në Ardene.
Pas përfundimit të luftës, masakra u hetua në kuadër të gjyqeve për krime lufte. Joachim Peiper dhe anëtarë të tjerë të njësisë së tij u gjykuan dhe u dënuan, duke e futur Masakrën e Malmedy-së në historinë e errët të krimeve naziste.
Epilog
Sot, Malmedy mbetet një kujtesë e dhimbshme e asaj se çfarë ndodh kur ligjet e luftës dhe humanizmi shkelen. Mes borës së Ardeneve, aty ku dikur trupat e ushtarëve të rinj mbetën të ngrirë në heshtje, historia vazhdon të na paralajmërojë: barbaria nuk lind vetëm nga urrejtja, por edhe nga bindja se dhuna është e justifikuar.
Përgatiti: L.Veizi