Last Updated on 12/08/2025 by adminfjala
Nesrine Malik
Emigracioni ka qenë prej kohësh një temë e përhershme në diskursin politik britanik, saqë tani duket sikur, ashtu si “Zoti i Volterit”, nëse kjo çështje nuk do të ekzistonte, do të duhej ta shpiknim. Si do të dukej politika jonë, çfarë do të bënin shumica e mediave britanike pa emigracionin? Kjo temë është kthyer në një pjesë të pandarë të kulturës politike të vendit, një lloj ekspozite historike me imazhe të tilla si “lumenj gjaku”, “ambienti armiqësor”, furgonët “shko në shtëpi”, pjatat me mbishkrime për “kontrollin e emigracionit”, posteri i Brexit-it “pika e thyerjes”, skandali Windrush, slogani “ndaloni anijet”, “ishulli i të huajve” dhe tani, trazirat verore.
Ajo që bashkon të gjitha këto është një gjë: dezinformimi. Kam shkruar për vite me rradhë për ndarjen e madhe mes diskursit mbi emigracionin dhe realitetit se sa e vështirë dhe e kushtueshme është të hysh dhe të qëndrosh ligjërisht në Mbretërinë e Bashkuar. Një sondazh i javës së kaluar e tregon këtë hendek me një thjeshtësi tronditëse. Përfundimi i sondazhit është se mbështetja për politika të ashpra migracioni lidhet ngushtësisht me mosnjohjen e shifrave reale të migracionit. Gjysma e të anketuarve mendonin se në Britani jetojnë më shumë emigrantë ilegalë sesa legalë. Sipas YouGov, këto perceptime janë “larg së vërtetës”, pasi emigrantët me qëndrim ligjor tejkalojnë me shumë ata që janë në mënyrë të parregullt, edhe sipas vlerësimeve më bujare.
Por ka një zhvillim të ri lidhur me këtë mosnjohje. Gjatë 20 viteve të fundit, kërkesat për emigracion kanë kaluar nga variacionet e “kontrollit të kufijve” dhe reduktimi i numrit të emigrantëve të rinj, në kërkesa për moslejimin e hyrjes së asnjë emigranti dhe dëbimin masiv të shumë prej atyre që kanë ardhur së fundmi në Mbretërinë e Bashkuar. Ky është një zhvillim “i jashtëzakonshëm”, sipas YouGov. Në të kaluarën e afërt, një politikani i një partie nuk i kishte shkuar në mend as të përmendte politikë dëbimi masiv, përveç në fund të viteve 2000, kur lideri i British National Party, Nick Griffin (një tjetër figurë në ekspozitën e emigracionit), deklaroi se do të “inkurajonte” rikthimin vullnetar të emigrantëve ligjorë dhe atyre me prejardhje të huaj në vendet e tyre të origjinës etnike. Të shtunën, protestues të ekstremit të djathtë u përplasën me policinë duke mbajtur pankarta “Rimigrim TANI”.
Kjo mutacion i fundit i diskursit të migracionit, që përfshin dëbime masive, është rezultat i politikës dhe medias, si gjithmonë. Mediat e djathta jo vetëm që mbulojnë emigracionin negativisht, por ndryshojnë “stilet” e mbulimit në varësi të klimës politike. Në vitet 2010 ishte fokus te muslimanët, para Brexit-it te kombësitë lindore evropiane dhe ndikimi i tyre në shoqërinë britanike, ndërsa faza më e fundit është tek “numrat”, dhe veçanërisht tek numri i të ardhurve në mënyrë të parregullt. Fiximi tek anijet e vogla është thelbësor, pasi ato nxisin ndjesinë e humbjes së kontrollit mbi kufijtë, edhe pse kjo është më e vështirë pas Brexit-it.
Ky fixim u pasqyrua edhe në diskursin politik. Kontributi i qeverisë së kaluar ishte skema e Ruandës dhe fushata “ndaloni anijet” e Rishi Sunak, një nga pesë premtimet e tij kryesore, baraz me sfida të mëdha si ulja e inflacionit dhe reduktimi i listave të pritjes në NHS. Qeveria aktuale vazhdon në të njëjtën linjë.
Fjalimi i Keir Starmer-it për “ishullin e të huajve”, që e përshkroi epokën e rritjes së migracionit si “një kapitull i pistë” në historinë e vendit, ishte fillimi retorik i një fushate anti-emigracion që me tonin e saj vazhdimisht e forcon idenë e krizës. Llogaria e tij në X poston vazhdimisht theksime për goditjet ndaj atyre që përpiqen “të mashtrojnë sistemin”, madje edhe video në stilin e ICE (Agjencisë Amerikane për Migracionin dhe Doganat) për dëbimet. Vetëm në javën e fundit, Starmer ka postuar 14 herë në X; 10 prej tyre mbi emigracionin, veçanërisht mbi të ardhurit e parregullt dhe ata në anije të vogla. Kjo është një theks shumë i tepruar, duke pasur parasysh se ky grup përbën një përqindje shumë të vogël të emigracionit total në Mbretërinë e Bashkuar.
Rezultati është që emigracioni i tërë përshkruhet përmes lenteve të të ardhurve të parregullt, duke krijuar kështu një ndjenjë krize dhe mbingarkese. Një studim i Universitetit të Birmingham-it që analizoi mijëra tekste mediatike dhe dokumente politike këtë vit gjeti se fokusi i tepruar mbi anijet e vogla formëson qëndrimet publike për migracionin, duke ushqyer “ndjenjën e krizës dhe emergjencës”.
Gjithçka duket gati e patundur, pothuajse e varur nga kjo lojë. Postimi për emigracionin është një goditje e lirë, një mënyrë me kosto të ulët (për politikanët, kostoja është shumë e lartë për emigrantët) për të treguar veprime të rrepta, për një qeveri që është në vështirësi. Ironia është se kjo obsesion krijon injorancë për emigracionin në përgjithësi, duke e bërë gjithnjë e më të vështirë që qeveria të trajtojë mitet që vetë ka krijuar. Nëse krijoni përshtypjen që anijet e vogla, “ilegaliteti” dhe mashtrimi janë karakteristikat përcaktuese të emigracionit në Britani, si mund të prisni që publiku të bëjë dallime që as qeveria nuk i bën?
Kështu, në një spirale të zymtë, Laburistët vazhdojnë të ushqejnë ndjenjën e krizës, e ndjekin atë pa arritur kurrë ta kapin, duke hapur rrugën për të djathtën ekstreme që premton goditje më të mëdha dhe pretendime të çmendura për strehimin dhe krimin. Më e çuditshmja është se kjo fushatë e ashpër nuk i jep asnjë përfitim Laburistëve si partia e vetme kredibile në çështjen e emigracionit. Sa më shumë që Laburistët e theksojnë këtë çështje, aq më shumë i fuqizojnë retorikën anti-emigracion, duke fuqizuar Reform-in si vegël e goditjes së emigracionit. Për votuesit e mobilizuar kështu, Laburistët nuk mund të jenë kurrë më të mirë se “gjëja e vërtetë”.
Kjo është një spirale e vetme. Për të mbajtur emigracionin si çështje kryesore të sistemit politik, që nuk ka përgjigje për problemet strukturore më të rëndësishme për jetën e përditshme të njerëzve — nga kostoja e jetesës deri te mungesa e banesave — duhet të jemi gjithnjë në një “pikë thyerjeje”. Kjo energji toksike duhet të dalë diku. Nuk mund të jetë thjesht një pjesë e rastësishme e diskutimit që të mbetet në një fazë pritjeje. Kërcënimet rriten gjithnjë, bëhen më frikësuese dhe përcaktuese për arsyet pse gjërat shkojnë keq. Dhe kështu vazhdon.
“Duhet të çlirojmë Britaninë nga ‘varësia nga emigracioni’,” tha Starmer në 2022. Por problemi është varësia e tij — dhe e gjithë establishmentit politik — nga emigracioni si një çështje për t’u shfrytëzuar, jo për t’u trajtuar me ndershmëri, me detyrë përkujdesjeje ndaj emigrantëve që tani terrorizohen në rrugë dhe për kohezionin social të tërë vendit.
Përgatiti për botim: L.Veizi