Në vitin 1999, udhëheqësi i rebelëve kurdë Abdullah Ocalan u përball me drejtësinë turke, i akuzuar për tradhti ndaj atdheut dhe për drejtimin e një organizate të armatosur kundër shtetit.
Oçalan ishte themeluesi dhe figura qendrore e Partia e Punëtoreve të Kurdistanit (PKK), një organizatë e shpallur terroriste nga Turqia, Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Europian. Që nga vitet 1980, konflikti mes PKK-së dhe shtetit turk kishte shkaktuar dhjetëra mijëra viktima dhe destabilizim të vazhdueshëm në juglindje të Turqisë.
Arrestimi në Nairobi
Pas një periudhe të gjatë arratie në disa vende, Oçalan u arrestua më 15 shkurt 1999 në Nairobi, në një operacion të organizuar nga Agjencia Kombëtare e Inteligjencës Turke (MIT), me mbështetje të CIA. Arrestimi i tij shkaktoi reagime të forta ndërkombëtare dhe protesta të komuniteteve kurde në disa vende europiane.
Menjëherë pas ndalimit, ai u transportua në Ankara, ku u përball me një proces gjyqësor të shumëdebatuar.
Gjyqi dhe dënimi
Oçalan u akuzua sipas nenit 125 të Kodit Penal Turk për veprimtari që synonin ndarjen e territorit të shtetit dhe formimin e organizatave të armatosura. Në qershor 1999, gjykata e dënoi me vdekje.
Megjithatë, në kuadër të reformave ligjore dhe afrimit të Turqisë me Bashkimin Europian, dënimi me vdekje u shfuqizua. Si rrjedhojë, vendimi për Oçalanin u kthye në burgim të përjetshëm.
Ai u transferua në burgun e sigurisë së lartë në ishullin Imrali, në Detin Marmara, ku vijon të vuajë dënimin.
Një çështje që mbetet e hapur
Arrestimi dhe gjyqi i Abdullah Oçalanit shënuan një moment kyç në konfliktin turko-kurd. Për Ankaranë zyrtare, ai përfaqësonte fundin e një epoke terrori; për shumë kurdë, ai mbeti figurë simbolike e aspiratave për të drejta politike dhe kulturore.
Më shumë se dy dekada më pas, çështja kurde mbetet një nga sfidat më të ndërlikuara politike dhe historike në Turqi, ndërsa emri i Oçalanit vazhdon të jetë pjesë e debatit publik dhe diplomatik.
Përgatiti: L.Veizi