Sipas një legjende që ka mbijetuar ndër shekuj, në mesditën e një dite pranvere të vitit 421, në zemër të lagunës së Adriatikut, lindi një qytet i destinuar të bëhej një nga mrekullitë më të veçanta të botës. Në ishullin e vogël të Rivoalto, u përurua kisha e parë – San Giacomo di Rialto – dhe në çastin kur këmbanat e saj ranë në orën 12:00, u shënua simbolikisht themelimi i Venecias.
Por përtej legjendës, historia e qytetit lidhet ngushtë me dramën e kohës. Në vitin 568, kur Lombards pushtuan Italinë, shumë banorë të tokës kontinentale kërkuan shpëtim në ishujt e vegjël të lagunës. Ishte një arratisje drejt ujit, një përpjekje për mbijetesë mes kënetave dhe kanaleve.
Aty, mbi rreth njëqind ishuj të shpërndarë, filloi të ndërtohej një botë e re. Fillimisht të ndarë dhe të izoluar, këta ishuj u lidhën gradualisht me ura dhe rrugë ujore, ku gondolat u bënë mjeti kryesor i lëvizjes. Nga kjo bashkësi e brishtë lindi një qytet unik, i ngritur mbi ujë, që do të sfidonte natyrën dhe kohën.
Në vitin 726, banorët e kësaj republike të re detare hodhën një hap të rëndësishëm politik: për herë të parë zgjodhën udhëheqësin e tyre, Doge of Venice, një figurë që do të simbolizonte autoritetin dhe unitetin e qytetit për shekuj me radhë.
Kështu, nga një strehë refugjatësh e lindur nga frika dhe nevoja, Venice u shndërrua në një fuqi detare dhe tregtare, një urë mes Lindjes dhe Perëndimit. Dhe ndoshta, në thelb të saj, ajo ruan ende kujtimin e atij momenti legjendar, kur këmbanat ranë mbi ujë dhe një qytet nisi të marrë frymë.
Përgatiti: L.Veizi