Më 9 mars 1796, në një ceremoni të thjeshtë në Paris, një gjeneral i ri francez në ngritje, Napoleon Bonaparte, u martua me një grua që kishte kaluar tashmë stuhitë më të egra të kohës së saj: Josephine de Beauharnais. Martesa e tyre do të bëhej një nga historitë më të njohura të dashurisë në historinë e Evropës – një lidhje e mbushur me pasion, ambicie, dhimbje dhe ndarje.
Një vejushë nga epoka e terrorit
Josefina, e lindur Marie-Josèphe-Rose Tascher de La Pagerie, ishte e veja e aristokratit francez Alexandre de Beauharnais. Ai ishte ekzekutuar me gijotinë gjatë periudhës së përgjakshme të Sundimi i Terrorit, një fazë e errët e Revolucioni Francez.
Kur u martua me Napoleonin, Josefina ishte më e madhe në moshë se ai dhe kishte dy fëmijë nga martesa e parë: Eugène dhe Hortense. Kjo martesë nuk u prit mirë nga familja e Bonapartit. Për ta, Josefina ishte një vejushë aristokrate, më e moshuar dhe me një të kaluar që nuk përputhej me ambiciet e familjes.
Megjithatë, Napoleoni ishte thellësisht i dashuruar. Letrat e tij nga fushatat ushtarake tregojnë një pasion të rrallë, plot xhelozi dhe mall.
Nga dashuria te kurora perandorake
Ndërsa karriera e Napoleonit ngjitej me shpejtësi, Josefina u bë një figurë e rëndësishme në jetën shoqërore dhe politike të Parisit. Kur ai u kurorëzua perandor në vitin 1804, ajo u bë Perandoresha e Francës.
Megjithatë, një problem i madh rëndonte mbi martesën e tyre: Josefina nuk mund t’i jepte Napoleonit një trashëgimtar. Për një perandor që kërkonte të themelonte një dinasti të re, mungesa e një djali ishte një pengesë serioze politike.
Një divorc ceremonial
Pas rreth 14 vitesh martesë, Napoleoni mori vendimin e vështirë për të kërkuar divorc. Josefina e pranoi, edhe pse ndarja ishte e dhimbshme për të dy.
Ceremonia e divorcit ishte e pazakontë dhe pothuajse teatrale. Në një atmosferë solemne dhe para shumë të ftuarve të oborrit perandorak, të dy lexuan deklarata ku shprehën mirënjohje dhe respekt për njëri-tjetrin. Në fund u përqafuan dhe u puthën për herë të fundit, përpara se të ndaheshin.
Divorci nuk ishte thjesht personal; ai ishte një akt politik për të siguruar vazhdimësinë e perandorisë.
Martesa e re e Napoleonit
Më 2 prill 1810, Napoleoni u martua me arkidukeshën austriake Marie Louise of Austria, një martesë që kishte edhe qëllime diplomatike. Nga kjo lidhje lindi djali i tij, Napoleon II.
Ndërkohë, Josefina u tërhoq në rezidencën e saj dhe iu përkushtua një pasioni që e kishte shoqëruar prej kohësh: kultivimit të trëndafilave. Kopshtet e saj u bënë të famshme në Evropë për koleksionin e rrallë të këtyre luleve.
Fundi i Josefinës
Më 29 maj 1814, vetëm pak javë pas rënies së Napoleonit nga pushteti, Josefina vdiq papritur. Ajo ishte ftohur rëndë gjatë një shëtitjeje në Paris me Alexander I of Russia, i cili po vizitonte qytetin për herë të parë pas humbjes së Napoleonit.
Vdekja e saj preku thellë ish-perandorin.
Reagimi i Napoleonit
Në atë kohë, Napoleoni ndodhej në internim në Ishulli Elba. Ai e mësoi lajmin e vdekjes së Josefinës rastësisht, duke lexuar një revistë franceze. Sipas dëshmive të bashkëkohësve, ai u mbyll në dhomë për dy ditë, duke refuzuar të fliste apo të takonte njeri.
Napoleoni nuk e mohoi kurrë dashurinë për Josefinën.
Fjalët e fundit
Biografët tregojnë se në vitin 1821, kur ai po vdiste në internim në Shën Helena, fjalët e tij të fundit ishin një përzierje kujtimesh nga jeta e tij:
“France… l’armée… tête d’armée… Joséphine.”
Në atë moment të fundit, mes kujtimeve të lavdisë ushtarake dhe të Francës që kishte sunduar, emri i Josefinës mbeti një nga të fundit që doli nga buzët e tij – një dëshmi se dashuria e parë e perandorit nuk u shua kurrë.
Përgatiti: L.Veizi