Më 15 prill 1969, në kulmin e tensioneve globale të Lufta e Ftohtë, një incident dramatik ndodhi mbi ujërat e Deti i Japonisë. Një avion zbulimi elektronik i Marinës së SHBA-së, Lockheed EC-121M, u rrëzua nga forcat ajrore të Koreja e Veriut, duke shkaktuar vdekjen e të gjithë 31 anëtarëve të ekuipazhit në bord.
Avioni ndodhej rreth 90 milje detare (167 kilometra) larg brigjeve koreano-veriore, në një mision rutinë vëzhgimi dhe përgjimi elektronik. Sipas burimeve amerikane, ai po operonte në hapësirë ajrore ndërkombëtare, jashtë kufijve territorialë të Koresë së Veriut. Megjithatë, avionët luftarakë të Phenianit e interceptuan dhe e rrëzuan pa paralajmërim.
Në bord ndodheshin 30 marinarë dhe një oficer i Korpusit të Marinës – të gjithë humbën jetën në atë që mbetet humbja më e madhe e vetme ajrore për Shtetet e Bashkuara gjatë gjithë periudhës së Luftës së Ftohtë.
Ngjarja tronditi Uashingtonin dhe ngriti menjëherë alarmin për një përshkallëzim të mundshëm ushtarak. Administrata amerikane e kohës shqyrtoi opsione të ndryshme reagimi, përfshirë edhe kundërpërgjigje ushtarake. Por në një botë të ndarë mes dy superfuqive dhe të mbushur me tensione bërthamore, çdo vendim duhej peshuar me kujdes ekstrem.
Në fund, u zgjodh përmbajtja. Shtetet e Bashkuara shtuan praninë ushtarake në rajon dhe vazhduan misionet e zbulimit – këtë herë të shoqëruara nga avionë luftarakë – por shmangën një përplasje të drejtpërdrejtë.
Incidenti i Lockheed EC-121M mbeti një kujtesë e fortë e rrezikut konstant që karakterizonte Luftën e Ftohtë: një botë ku edhe një avion i vetëm, në një hapësirë të diskutueshme, mund të ndezte një krizë ndërkombëtare me pasoja të paparashikueshme.
Në historinë e asaj epoke, kjo tragjedi shënon një nga momentet kur hija e konfliktit global u afrua më shumë se kurrë – jo përmes një lufte të shpallur, por përmes një akti të papritur, që mori 31 jetë në heshtjen e detit.