Në vitin 1919, ndërsa Europa përpiqej të dilte nga rrënojat e Lufta e Parë Botërore, një ide e re mori formë në tryezat diplomatike: paqja nuk mund të ndërtohej vetëm mbi marrëveshje politike, por mbi drejtësi shoqërore. Kjo filozofi u materializua me themelimin e Organizata Ndërkombëtare e Punës (ILO), si pjesë integrale e Traktati i Versajës.
ILO lindi si një përgjigje ndaj kushteve të rënda të punës që kishin karakterizuar revolucionin industrial dhe periudhën e luftës: orë të gjata pune, paga të ulëta dhe mungesë e mbrojtjes për punëtorët. Themeluesit e saj besonin se padrejtësitë sociale nuk ishin vetëm një problem humanitar, por edhe një kërcënim për stabilitetin global. Një botë me pabarazi të thella, argumentonin ata, ishte një botë e destinuar për konflikte të reja.
Për këtë arsye, Organizata Ndërkombëtare e Punës u konceptua si një institucion unik, ku qeveritë, punëdhënësit dhe punëtorët do të kishin një zë të përbashkët në hartimin e standardeve ndërkombëtare të punës. Ky model tripalësh ishte novator për kohën dhe mbetet edhe sot një nga karakteristikat dalluese të saj.
Në thelb të misionit të saj qëndronte një parim i thjeshtë, por i fuqishëm: paqja universale dhe e qëndrueshme mund të arrihet vetëm nëse bazohet në drejtësi shoqërore. Ky parim, i lindur nga plagët e luftës, do të bëhej një nga shtyllat e rendit ndërkombëtar modern.
Më shumë se një shekull më vonë, ILO vazhdon të jetë një aktor kyç në mbrojtjen e të drejtave të punëtorëve në mbarë botën, duke dëshmuar se ideja e vitit 1919 nuk ishte thjesht një reagim ndaj krizës, por një vizion afatgjatë për një botë më të drejtë.