Më 17 mars 1992, qendra e Buenos Airesit u përfshi nga një shpërthim që do të shënonte një nga aktet më të rënda terroriste në historinë e Argjentinës. Një makinë e mbushur me eksploziv shpërtheu përpara ambasadës së Izraelit, duke shkatërruar ndërtesën dhe duke kthyer në rrënojë një pjesë të tërë të lagjes diplomatike.
Bilanci ishte tragjik: 29 persona humbën jetën dhe mbi 240 të tjerë u plagosën. Viktimat nuk ishin vetëm diplomatë apo punonjës të ambasadës, por edhe kalimtarë, banorë të zonës dhe punonjës të ndërtesave përreth. Shpërthimi ishte aq i fuqishëm sa dëmtoi edhe një kishë katolike dhe një shkollë aty pranë, duke e kthyer zonën në një skenë kaosi dhe shpëtimi emergjent.
Sulmi u mor përsipër nga një grup që e quante veten Organizata e Xhihadit Islamik, e lidhur sipas hetimeve ndërkombëtare me rrjete të afërta me Hezbollahun dhe Iranin. Autorët pretenduan se akti ishte një hakmarrje për vrasjen nga Izraeli të Sayed Abbas al-Musawi, sekretarit të përgjithshëm të Hezbollahut, i cili ishte vrarë në një operacion izraelit në Liban vetëm një muaj më parë, në shkurt të vitit 1992.
Ngjarja shënoi herën e parë që terrorizmi ndërkombëtar godiste në mënyrë kaq të drejtpërdrejtë në zemër të Amerikës Latine. Për Argjentinën, vend me një nga komunitetet hebraike më të mëdha jashtë Izraelit, ajo mbeti një plagë e hapur në kujtesën kombëtare.
Sot, dekada më pas, shpërthimi i ambasadës izraelite në Buenos Aires mbetet një kujtesë e hidhur se konfliktet e Lindjes së Mesme mund të shtrijnë hijen e tyre shumë larg fushëbetejave tradicionale, duke prekur qytete dhe shoqëri që duken mijëra kilometra larg luftës.