Rrëfyer për Rich Pelley
Mënyra si ndryshon fytyra jote në ashensor te Severance është e jashtëzakonshme. Mendon për diçka konkrete kur e bën?
Kemi punuar për këtë për një kohë shumë të gjatë, duke u përpjekur të kuptonim saktësisht çfarë ndodh në ashensor. Duhet ta kemi provuar mbi 100 herë derisa e gjetëm. Në fund, Ben Stiller (regjisori) sugjeroi një dridhje shumë të lehtë të qepallave ndërsa personazhi im kalon nga “innie” në “outie”.
Sa intimidues ishte të punoje në The Aviator?
Në fillim isha goxha i frikësuar. Por sapo je aty, kupton që janë thjesht njerëz të zakonshëm që përpiqen të ndërtojnë një skenë. Të gjithë ishin jashtëzakonisht të sjellshëm dhe më bënë të ndihem rehat menjëherë.
Shumë shpejt u bë e qartë se si Martin Scorsese arrin të marrë interpretime kaq të mira. Ai është shumë bashkëpunues dhe të nxit të sjellësh diçka nga vetja, të improvizosh. Jam në një skenë me Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett dhe Jude Law në një set gjigant të Cocoanut Grove. Ndjehet respekti që kanë për Scorsese-n: mes xhirimeve mund të dëgjoje një gjilpërë të binte. Të gjithë ishin të përqendruar për të bërë filmin më të mirë të mundshëm. Por, brenda kësaj, gjithçka ishte e lirshme, bashkëpunuese dhe shumë argëtuese.
Ke luajtur shumë personazhe nervozë. Je i tillë në jetën reale apo më i sigurt kur je vetvetja?
Kur fillova, më jepnin role personazhesh nervozë, sepse edhe vetë isha nervoz në audicione. Pra, rolet që merrja ishin pikërisht ato. Është si një “default” për mua. Ndoshta jam tipi i përhershëm nervoz – kush e di? Por kam punuar për ta ndryshuar.
A të ndihmuan rrënjët kelte të ndiheshe si në shtëpi gjatë xhirimeve të filmit të ri Hokum në Irlandë?
Është e vështirë të mos ndihesh si në shtëpi në Skibbereen, në Corkun perëndimor. Qëndrova në Liss Ard, një nga vendet më të bukura që kam parë ndonjëherë. Dhe njerëzit janë të mrekullueshëm. Kushdo që të jesh, do të ndihesh si në shtëpi atje.
Sa shpesh të thonë që i ngjan pak Tom Cruise?
Ma thonë herë pas here. Është një kompliment i madh. Më pëlqen shumë Tom Cruise, më pëlqen puna e tij dhe mendoj se duket fantastik. Nuk ka asgjë të keqe të të thonë që i ngjan atij. Ndoshta mund të luajmë edhe si vëllezër.
Je shprehur se të pëlqen shumë Exhuming McCarthy nga R.E.M.. Pse mendon se janë kaq të mirë?
Kur i zbulova, kishte shumë mister rreth tyre. Nuk dilnin në videoklipe, ishte e vështirë të gjeje foto dhe nuk kuptoje gjithmonë çfarë këndonte Michael Stipe. Muzika ishte e çuditshme, strukturat e këngëve të ndryshme. Por njëkohësisht ishte pop – me refrene që të mbeten në mendje dhe tekstshkrim i fortë. Kishte mister dhe çudi, por edhe atë ndjesinë e pop-it. Për më tepër, dukeshin “cool”. Si adoleshent u lidha menjëherë me ta. Ende mendoj se janë grupi më i mirë amerikan.
Duke qenë se personazhi yt në Parks and Recreation i adhuron calzone-t, cilët tre përbërës do të zgjidhje për versionin ideal?
Pa dashur të bëhem pedant, por mozzarella është djathë, apo jo? Pra “djathë dhe mozzarella” është e tepërt! Nuk gabon me pepperoni. Por nuk kam ngrënë shumë calzone në jetën time. Megjithatë, më dërgohen shpesh në tavolinë në restorante. Gjithmonë i vlerësoj dhe bëj foto – dhe falënderoj Mike Schur për këtë “fantazmë calzone-je” që më ndjek gjithë jetën.
Në fillim të viteve ’90 kam shpërndarë pica për një verë, dhe calzone-t ishin shumë të pëlqyera nga “stoners”, sepse janë si një picë e palosur – një sanduiç picë. U çoja tre calzone, dy kuti akullore Ben & Jerry’s dhe një film të Cheech & Chong. Ishin gjithmonë ata që merrnin filmin “trip”, akulloren dhe calzone-t.
A do të ketë ndonjë ribashkim tjetër të Parks and Recreation?
Dyshoj, por kjo nuk varet nga unë. Është vendim i Amy Poehler dhe Mike-ut – ata e mbajnë “flakën”. Ishte një punë ëndrrash dhe asnjë prej nesh nuk e mori si të mirëqenë. E dinim sa me fat ishim. Seriali ishte vazhdimisht në rrezik anulimi. Njerëzit e donin, por nuk kishte audiencë të madhe atëherë. Që atëherë është bërë shumë më popullor, dhe jam i lumtur për këtë.
Si ishte takimi me Papa Leon XIV vitin e kaluar?
Mendoj se Papa Leon është i shkëlqyer. Nuk jam katolik – ndoshta më afër agnosticizmit – por ishte magjepsëse të ishe në Vatikan. Kam admiruar qëndrimet e tij. Nuk ka frikë nga administrata e Trump-it dhe nuk pranon marrëzitë e tyre. Nuk e di pse u ftova, por pranova me kënaqësi. Ai fliste për rëndësinë e filmave – veçanërisht për kinematë si vende ku njerëzit bashkohen dhe ndajnë përvoja, në një botë ku kjo po bëhet gjithnjë e më e rrallë. Na inkurajoi të vazhdojmë të bëjmë filma dhe t’i mbajmë kinematë të hapura.
A të ka sjellë Severance një nivel të ri njohjeje? Si ka ndryshuar jeta jote e përditshme?
Pas Severance, njerëz të ndryshëm vijnë dhe flasin me mua, sepse janë shumë të përfshirë intelektualisht me serialin. Ka një bazë fansash shumë të pasionuar. Shpresoj të jem më pak nervoz se dikur. Por nëse më sheh në një talk show, dije që pesë sekonda para se të dal në skenë, po mendoj të iki me vrap nga ndërtesa.
Hokum do të shfaqet në kinematë e Mbretërisë së Bashkuar, Irlandës dhe SHBA-së nga 1 maji.