Në një kohë kur Britania nuk është ndier kurrë më e përçarë, ne duhet të mbështetemi te vlerat e krishtera për të refuzuar urrejtjen dhe për t’u përqendruar te ajo që na bashkon.
Arun Arora*
Kur mendoni për zhurmën politike jo fort dinjitoze rreth iftarit publik të mbajtur në Trafalgar Square, përpiquni të mbani parasysh se çdo vit, në Ditën e Përkujtimit – fare pranë këtij sheshi – peshkopi i Londrës udhëheq një akt publik të krishterë zie në ajër të hapur. Është një akt fetar që zhvillohet në qytete, qyteza dhe fshatra në të gjithë vendin. Krahas himneve që këndohen, ka lexime nga Bibla dhe lutje në emër të Jezu Krishtit, si dhe një bekim që thërret Trininë e Shenjtë. Në Leeds, ku kam nderin të udhëheq shërbesën së bashku me dekanin katolik të Leeds-it, më shoqërojnë udhëheqës të feve të tjera: hebrenj, hindu, sikhë dhe myslimanë. Ne bashkohemi në këtë shërbesë publike, në ajër të hapur, qartësisht të krishterë.
Gjatë viteve të pjesëmarrjes dhe drejtimit të këtyre shërbesave – dhe të të tjerave si ato në kujtim të Mbretëreshës Elizabeth II – nuk kam dëgjuar kurrë ankesa nga besimtarë të feve të tjera se këto shërbesa përbëjnë “dominim të hapësirës publike” apo “shprehje pushteti dhe frikësimi”.
Përkundrazi, këto akuza kanë ardhur nga Nick Timothy, sekretari në hije për drejtësinë, si reagim ndaj iftarit publik në Trafalgar Square. Argumenti i tij është përvetësuar më pas nga Nigel Farage dhe Kemi Badenoch, të cilët kanë sugjeruar se iftaret publike janë një fyerje ndaj vlerave të krishtera të vendit tonë.
Pretendimi i Timothy-t se eventi i iftarit publik ishte pjesë e një “manuali islamist” që synon të zëvendësojë krishterimin është aq i paarsyeshëm në frikën dhe nxitjen e panikut sa mund të konsiderohet qartazi një shpifje islamofobe e maskuar si shqetësim për politikat publike.
Por islamofobia nuk është vlerë apo virtyt i krishterë. Thirrja jonë si të krishterë është të krijojmë hapësirë për ata me të cilët nuk biem dakord, duke parë tek ata dinjitetin që u është dhënë nga Zoti. Thirrja jonë nuk është as të dominojmë dhe as të dominohemi, por të kërkojmë të mirën e përbashkët dhe të jetojmë në paqe me fqinjët tanë – dhe kur nuk biem dakord, të dimë të mos biem dakord me dinjitet. Përpjekjet e disa aktorëve të së djathtës për të barazuar islamofobinë me vlerat e krishtera bien në kundërshtim të plotë me praktikën e vërtetë të besimit të krishterë.
Pak njerëz e kanë kuptuar këtë më mirë se Mbretëresha Elizabeth II, besimi i së cilës frymëzoi fjalimin e saj në Lambeth Palace në vitin 2012:
“Koncepti i kishës sonë të vendosur ndonjëherë keqkuptohet dhe, besoj, shpesh nënvlerësohet. Roli i saj nuk është të mbrojë anglikanizmin duke përjashtuar fetë e tjera. Përkundrazi, kisha ka detyrimin të mbrojë ushtrimin e lirë të të gjitha besimeve në këtë vend.”
Një kuptim i tillë i rolit të kishës dhe vendit të njerëzve të besimit bie ndesh me ata që kërkojnë që praktika e fesë myslimane të kufizohet pas dyerve të mbyllura, me justifikimin e rremë se lutja publike përbën kërcënim.
Siç vuri në dukje së fundmi një editorial në Jewish News, duke kundërshtuar pretendimet e Timothy-t:
“A ka islamistë në këtë vend që duan të imponojnë mënyrën e tyre të jetesës mbi të tjerët? Sigurisht. Por është e vështirë të imagjinohet një mënyrë më kundërproduktive për ta luftuar këtë mendësi sesa t’u thuash shumë myslimanëve të moderuar se ata – dhe vetëm ata – nuk duhet të jenë në gjendje të festojnë besimin e tyre në një hapësirë publike që e kanë rezervuar për një aktivitet.”
Raportet tregojnë për një rritje të dhunës kundër myslimanëve në Angli dhe Uells. Fakti që parlamentarë mund të nxisin potencialisht krime dhe dhunë të tillë përmes deklaratave të tyre është thellësisht shqetësues dhe shumë i papërgjegjshëm. Rreziku për të gjithë ne është se deklarata të tilla nga politikanë të lartë ndihmojnë në normalizimin e ideologjive ekstremiste që synojnë të përjashtojnë myslimanët nga jeta publike.
Në një kohë kur vendi ynë nuk është ndier kurrë më i përçarë, duhet të mbështetemi te vlerat e krishtera për të refuzuar një urrejtje të tillë dhe për t’u përqendruar te ajo që na bashkon.
*Arun Arora është peshkop i Kirkstall në dioqezën e Leeds-it/ Përgatiti për botim: L.Veizi