Last Updated on 20/07/2026 by Monika
Marjana Koçeku ka lindur në Shkodër në vitin 2000 dhe ka studiuar Shkenca Politike dhe Marrëdhënie Ndërkombëtare në Shqipëri dhe jashtë saj. Në vitin 2021 u kthye në atdhe për t’u angazhuar në biznesin familjar, një agroturizëm në zonën malore të Liqenit të Komanit, në veri të Shqipërisë, pranë kufirit me Malin e Zi.
E bërë e njohur në internet me emrin Neomalsore (fjalë për fjalë “neo-malësore”), ajo u propozua nga vetë kryeministri Edi Rama si kandidate e Partisë Socialiste (PS) në zgjedhjet parlamentare të vitit 2025, në të cilat u zgjodh deputete. Më 14 qershor 2026 ajo u largua nga PS-ja në shenjë kundërshtimi ndaj projekteve të qeverisë në Gjirin e Pishë Poro-Nartës dhe në ishullin e Sazanit.
Le të nisim nga viti 2021. Pse vendosët të ktheheshit në Shqipëri?
Sinqerisht, kur u largova nga Shqipëria në vitin 2020, nuk kisha ndërmend të kthehesha. Ishte kulmi i emigrimit të të rinjve, një periudhë kur largohej pothuajse kushdo jashtë vendit, pa shumë shpresë se vendi ynë mund të ndryshonte për mirë.
Jetesa jashtë vendit më ndihmoi ta vlerësoj më shumë vendin tim dhe fshatin tim, si edhe të shoh mundësitë për t’i zhvilluar, në vend që t’i lija pas.
Jam rritur mes qytetit të Shkodrës dhe një fshati malor pranë liqenit. Jam më e vogla nga katër fëmijët dhe, si në pothuajse të gjitha familjet shqiptare, edhe motrat e vëllezërit e mi kanë jetuar jashtë vendit. Unë u largova si studente me bursë, por vëllai im i madh ndoqi rrugën më të vështirë: kaloi malet në këmbë drejt Greqisë, duke ecur ditë e natë.
Kam studiuar në Gjenovë dhe kam kaluar një periudhë në Suedi, ku motra ime jeton prej më shumë se pesëmbëdhjetë vitesh. Jetesa jashtë vendit më ndihmoi ta vlerësoj më shumë vendin dhe fshatin tim, si edhe të kuptoj mundësitë për zhvillimin e tyre. Udhëtimet më bënë të kuptoj se sa unike është kjo luginë dhe sa potencial do të kishte komuniteti ynë nëse turizmi do të zhvillohej duke ruajtur fort atë që jemi.
Kështu u kthyet dhe iu bashkuat biznesit familjar në veri të Shqipërisë.
Po. Familja ime ishte e para që u mor me turizëm në të gjithë rajonin. Ne prisnim turistë që prej vitit 2010, por aktiviteti lidhej kryesisht me lundrimet në liqen: babai im ishte kapiten, ndërsa vëllezërit e mi shoqëronin turistë gjermanë, italianë, francezë e të tjerë.
Në vitin 2021 mora hua rreth 2 mijë euro nga shoqja ime më e ngushtë për të bërë disa ndërhyrje të vogla – shtretër të rinj dhe riparimin e dritareve të thyera të shtëpisë sonë të vjetër – dhe nisa një agroturizëm. Është një vend shumë i thjeshtë dhe i qetë: nëna ime gatuan në zjarr dhe ne u shërbejmë vizitorëve ushqimet me të cilat jemi rritur. Sot mund të presim deri në 28 persona.Në atë moment u bëtë e njohur në internet me emrin “Neomalsore”, “neo-malësorja”, dhe tërhoqët vëmendjen e Edi Ramës. Pse vendosët të angazhoheshit në politikë – dhe pse me Partinë Socialiste?
Sinqerisht, nuk e mendoja se do të hyja në politikë. Kisha studiuar Shkenca Politike dhe kisha një lloj idealizmi, por e shihja si diçka për një të ardhme të largët.
Përmes punës sime u bëra mjaft e njohur dhe me ndikim te brezi i ri. Media ndërkombëtare, si Financial Times, realizuan një dokumentar për mua dhe merrja qindra mesazhe nga të rinj që më tregonin se kishin gjetur guximin të ktheheshin në fshatrat e tyre, të shihnin një jetë përtej kryeqytetit, të riktheheshin nga emigracioni dhe të investonin në vendin e tyre.
Kështu, në mars të vitit 2025, ftesa erdhi drejtpërdrejt nga Kryeministri dhe, sinqerisht, Partia Socialiste ishte e vetmja që më bëri një propozim serioz.
Nuk doja ta pranoja, sepse kjo do të thoshte të rrezikoja gjithçka që kisha ndërtuar. Por dy arsye më shtynë të thosha “po”: fakti që isha një grua e re nga një zonë me mundësi jashtëzakonisht të kufizuara, sidomos për vajzat; dhe fakti që vija nga këto male, të lëna pas dore nga çdo qeveri – me rrugë të amortizuara, pa investime publike, një zonë e njohur për gjakmarrjen dhe me politikanë që nuk kishin asnjë ide se çfarë ndodhte atje.
Pak më shumë se një vit më vonë, më 14 qershor, vendosët të largoheshit nga Partia Socialiste. Çfarë ju zhgënjeu?
Besoja vërtet te hyrja e brezit të ri në politikë; njerëzit e vlerësonin mënyrën time të sinqertë të të vepruarit dhe donin që këtë frymë ta sillja edhe në politikë.
E konsideroj mjedisin thelbin e qenies sime politike.
U përpoqa ta bëja këtë përmes disa nismave për mbrojtjen e mjedisit, por pashë se ato nuk ishin aspak të mirëpritura. Vura re se politikat që çojnë në shkatërrimin e mjedisit po bëheshin gjithnjë e më të shpeshta dhe më agresive, dhe kuptova se po i shërbeja të kundërtës së asaj në të cilën besoja, të kundërtës së asaj për të cilën kisha punuar dhe mbi të cilën kisha ndërtuar figurën time publike dhe karrierën.
Vendosa se nuk mund t’i përkas një grupi që harton ligje dhe politika për interesat e një rrethi shumë të ngushtë, duke shkatërruar mjedisin. Gjithashtu kuptova se kjo nuk ka të bëjë vetëm me veriun e Shqipërisë: është një plan i mirëmenduar për të gjithë vendin.
E konsideroj mjedisin thelbin e qenies sime politike. Kjo është e vetmja Shqipëri që kemi dhe nuk mund të lejojmë gabime të rënda, pasojat e të cilave nuk mund të zhbëhen.
Kështu u larguat nga partia, por nuk hoqët dorë nga mandati i deputetes.
Kushtetuta më lejon ta mbaj mandatin si deputete e pavarur.
E njoftova gjithçka publikisht, vetëm përmes rrjeteve sociale, pa pasur asnjë kontakt paraprak me drejtuesit e partisë. Nuk doja të lejoja asnjë komunikim privat që mund të përpiqej të më ndryshonte mendjen ose të më bindte të hiqja dorë nga mandati.
Ditët që pasuan ishin të mbushura me presion dhe tension. E fika telefonin sepse nuk pushonte së rëni. Ishte edhe disi qesharake, sepse atë javë shumica e titujve në media ishin: “E ka telefonin të fikur, ku është Marjana?”. Thjesht kisha nevojë për pak kohë për veten.
Pati presione nga partia dhe nga deputetë që të hiqja dorë nga mandati, si edhe qindra profile anonime në internet që më fyenin dhe më ngacmonin.
Megjithatë, vendimi im ishte i menduar mirë. Jam plotësisht e vendosur që tre vitet e ardhshme t’i kaloj si deputete e pavarur. Aktualisht po punoj për një platformë publike të angazhimit tim, me mjedisin në qendër, për ta bërë Shqipërinë një vend më të jetueshëm.u vetë punoni në turizëm: Çfarë lloj turizmi i uroni Shqipërisë?
Mendoj se Shqipëria është një shembull i përkryer se si mund të zhvillohet një turizëm i qëndrueshëm, pa dëmtuar natyrën dhe duke respektuar thellësisht komunitetet. Është një vend i vogël, por me një larmi të jashtëzakonshme – kulturë, etnografi, folklor, bukurinë e natyrës dhe të maleve – dhe të gjitha këto potenciale mund të krijojnë një rrjet për të mbrojtur dhe promovuar identitetin tonë, për t’u ofruar të tjerëve atë që jemi.
Në vend të kësaj, po shkatërrojmë atë që jemi, duke realizuar projekte që mund të gjenden kudo, nga Maldivet deri në Xhamajka. Nuk kemi nevojë të jemi një kopje e çfarëdo vendi tjetër. Kemi nevojë për një Shqipëri të zhvilluar, para së gjithash, për njerëzit e saj.
Keni marrë pjesë në protestat që nisën në fund të majit, së bashku me shumë bashkëmoshatarë tuaj. Çfarë duan të rinjtë shqiptarë për të ardhmen e vendit të tyre?
Kjo protestë është manifesti më i bukur qytetar që kam parë ndonjëherë – dhe besoj se edhe Europa ka parë kohët e fundit. Më bën krenare që i përkas këtij brezi të ri.
Ne i shohim gjërat krejt ndryshe nga brezi i prindërve tanë. Për mua është një revolucion energjie – i bukur, krijues dhe shumë i vetëdijshëm për atë që jemi dhe për atë që duam të jetë vendi dhe shoqëria jonë. Ai tashmë ka arritur disa fitore të vogla dhe nuk besoj se do të ndalet, sepse ambiciet e tij janë të mëdha.
Ajo që kërkon brezi i ri është një Shqipëri ku mund të jetohet me dinjitet, ku energjia dhe aftësitë e tij të vihen në funksion të vendit, pa pasur nevojë të largohet diku tjetër. Shumica e shqiptarëve që jetojnë jashtë e kanë mendjen te shtëpia, te prindërit që kanë mbetur vetëm dhe te vëllezërit e motrat më të vegjël. Ky brez më në fund po vepron që Shqipëria të jetë një vend ku jetohet me të vërtetë, dhe jo vetëm një vend nga i cili përfitohet.
Shqipëria po negocion anëtarësimin në Bashkimin Europian, ndaj në këtë moment Brukseli ka njëfarë ndikimi. A jeni e kënaqur me reagimin e institucioneve europiane deri tani?
Pas dorëheqjes kalova një javë në Bruksel, e ftuar nga disa eurodeputetë për të folur për protestën, dhe zhvillova takime mjaft intensive me deputetë të Parlamentit Europian nga familje të ndryshme politike.
Ajo ku insistova më shumë ishte se procesi i integrimit europian nuk duhet të reduktohet në një lëvizje gjeopolitike apo në një ushtrim burokratik ku thjesht plotësohen disa pika: ai duhet të jetë më gjithëpërfshirës. Shoqëria shqiptare ndan vlerat e Bashkimit Europian – por kjo nuk do të thotë se mbështet qeverinë tonë, elitën tonë politike apo kryeministrin tonë.
Nëse 92% e shqiptarëve janë fuqimisht proeuropianë, kjo ndodh sepse për ne integrimi në BE është garancia më e fortë për një demokraci më të mirë, transparencë, përgjegjshmëri dhe shtet ligjor. Është e rëndësishme që BE-ja të krijojë lidhje të drejtpërdrejta me shoqërinë tonë dhe shoqërinë civile, për të pasur një pasqyrë reale mbi mënyrën se si reformat po zbatohen në praktikë – përmes njerëzve dhe jo vetëm përmes atyre që janë në pushtet, të cilët e përdorin procesin europian pikërisht për të qëndruar në pushtet. Çdo kapitull duhet të monitorohet nga afër në zbatimin konkret, jo vetëm përmes raporteve të administratave ministrore.
Keni përmendur nisjen e një platforme të re publike. Cilat janë planet tuaja politike nga tani deri vitin e ardhshëm?
Jam e vetmja deputete e pavarur dhe deputetja më e re në parlament. Të qenit e pavarur të kufizon në disa drejtime, por të jep një horizont pothuajse të pafund për sa i përket mënyrës se si mund ta bësh zërin tënd të dëgjohet.
Do të jem një opozitë kritike dhe shumë e vendosur, në shërbim të së mirës publike dhe interesave të qytetarëve – e lirë të votoj ose të mos votoj, dhe të ngre zërin në parlament dhe në të gjitha institucionet tona.
Kjo nuk do të thotë se jam vetëm: në politikë nuk je kurrë vetëm. Unë jam shumë njerëz dhe gjatë rrugës do të bëhemi më shumë – njerëz që mendojnë si unë, që do t’i gjykojnë të drejta veprimet e mia, që do t’i afrohen dhe do t’i bashkohen platformës dhe ideve të mia. Koha do ta tregojë dhe koha do të gjykojë nëse ajo që po bëj është e drejtë – dhe nëse jam e bërë për politikë.
Më shumë se kurrë jam e vendosur të vazhdoj rrugëtimin tim politik, sepse duhen zëra kritikë, brenda ose jashtë partive, veçanërisht nga brezi i ri: ne kemi një ide ndryshe për mënyrën se si funksionon vërtet demokracia dhe për mënyrën se si shoqëria jonë mund të përmirësohet.
Prandaj jam shumë entuziaste dhe optimiste për të ardhmen time politike – pa parti, e vetme për sa i përket përkatësisë politike, por me ide dhe besime shumë të frytshme për mënyrën se si ta bëjmë vendin tonë më të jetueshëm për të gjitha brezat, veçanërisht për brezin e ri./mxh