Pas një çerek shekulli, një grup tërësisht femëror në Ariston: “ne mbetemi të bashkuara”
nga Cinzia Conti
Flokët me ngjyra, çizmet e arta, çorapet e grisura dhe ajri “i ashpër” janë vetëm maja e vogël e ajsbergut të Bambole di Pezza, të formuara nga feminizmi, lufta për barazi gjinore dhe kundër dhunës e seksizmit, motrëria, vetëvendosja dhe pavarësia ekonomike që flasin përmes punk-rock-ut.
“Askush nuk e besonte / kush do ta kishte thënë ndonjëherë” – siç këndojnë ato në një nga këngët e tyre të mëparshme dhe siç e kujtuan dje gjatë vizitës në Quirinale nga Mattarella – se një grup tërësisht femëror dhe kaq i fortë do të ngjitej në skenën e Sanremos 2026, plot një çerek shekulli pas Lollipop-it shumë të ndryshëm.
Tani duket pothuajse e drejtë ta thuash më në fund, pavarësisht renditjes.
“Çfarëdo pozicioni që të arrijmë, nuk ka rëndësi. Ne e duam atë që bëjmë dhe do të vazhdojmë ta bëjmë për vite me radhë”, thonë ato.
Le Bambole di Pezza — Martina “Cleo” Ungarelli (vokal), “Morgana Blue” (kitarë kryesore), Daniela “Dani” Piccirillo (kitarë ritmike), Federica “Xina” Rossi (bateri) dhe Caterina Alessandra “Kaj” Dolci (bas) — nuk e fshehin krenarinë që janë grupi i parë tërësisht femëror në Sanremo pas shumë kohësh: “Ne paraqitemi edhe me angazhimin dhe përgjegjësinë e duhur për këtë rol.”
Ato nuk kanë dyshime as për Eurovision-in:
“Ne kemi qenë luftëtare që nga dita e parë. Besojmë se është thelbësore të përhapim mesazhin tonë. Edhe pse jemi të vetëdijshme për çështjet politike që lidhen me pjesëmarrjen e Izraelit, nëse fitojmë, do ta shfrytëzojmë rastin për të interpretuar këngën tonë, e cila është njëkohësisht kritikë ndaj luftës dhe himn për unitetin.”
Kënga “Resta con me”, e shkruar bashkë me Nesli-n, e bën të qartë që në vargun e parë (“Una ragazza, una chitarra e una tempesta”) se nuk bëhet fjalë për histori dashurie.
“Po e sjellim këtë këngë në Ariston,” thotë Morgana Blue, “sepse flet kryesisht për motrërinë, për qëndrimin bashkë në kohë të vështira. E kemi kuptuar gjatë gjithë udhëtimit tonë artistik, pasi të punosh si grup nuk është gjithmonë e lehtë. Ne jemi i vetmi grup në Sanremo këtë vit, gjë që është pak shqetësuese, sepse bota e grupeve muzikore, madje edhe ajo e rokut, duket se është në një krizë të vogël. Por jemi të lumtura që jemi këtu duke luftuar për këtë koncept, si të rokut ashtu edhe të grupit. Shpresojmë të shërbejë si shembull për njerëz të tjerë që po punojnë në një projekt dhe po kalojnë një periudhë të vështirë.”
Pikërisht mbi shembullin për publikun kujton Cleo:
“Kur isha e vogël, nuk kisha parë kurrë një grua të luante një instrument. Pastaj, në Ariston, pashë L’Aurën në piano dhe mendova: ‘Edhe unë mund ta bëj këtë’. Shpresoj që shumë vajza të reja të thonë: ‘Atëherë edhe unë mundem’.”
Ideja e pjesëmarrjes në festival “lindi pjesërisht për t’u prezantuar para audiencës së gjerë. Mendonim,” thonë ato, “se për të përcjellë gjithçka që themi në albumet dhe tekstet tona, ishte e drejtë të sillnim një ndjenjë uniteti dhe të tregonim se si uniteti mund të ndihmojë në kapërcimin e vështirësive në kohë të vështira, madje paksa të çmendura, si kjo që po jetojmë.”
Sipas Danit, “duhet guxim për të qëndruar së bashku, veçanërisht në kohë konflikti. Është edhe një mesazh politik, sepse kujton vlerën e njerëzimit: të mos jemi ‘ishuj’, të mos mbetemi vetëm, siç shoqëria po na mëson gjithnjë e më shumë.”
“Dhe gjithashtu,” shton Cleo, “të mos dehumanizojmë të tjerët në kohë që tashmë janë ndonjëherë çnjerëzore.”
Për ata që prisnin një këngë punk-rock dhe jo një baladë, ato shpjegojnë:
“E vërteta është se Nesli arriti të kapte identitetin tonë dhe na ndihmoi ta ndërtonim së bashku në këtë këngë. Ai ishte shumë i aftë në kapjen e nuancave tona, ndaj gjithçka u bashkua natyrshëm. Në diskografinë tonë ka edhe balada të tjera. Balada rock ka fuqinë të përcjellë një mesazh pothuajse universal. Sot pothuajse nuk ekziston më një zhanër si markë tregtare. Na quajnë punk, madje ekstreme, por është natyra jonë si gra të pavarura dhe të emancipuara — që kanë guximin të thonë jo, të jenë të forta dhe të vendosura — ajo që na bën të lira dhe rebele kundër një sistemi. Kjo na bën rock dhe punk: është qëndrimi ynë. Pastaj gjithçka ‘zbukurohet’, sepse jemi pesë personalitete, secila me nuancën, ngjyrën, dritën dhe instrumentin e vet.”
Për natën e cover-it, grupi milanez solli në skenë Cristina D’Avena me një version rock të këngës së famshme nga filmi vizatimor “Cat’s Eyes”:
“Bëmë një version me Cristina D’Avenën, e cila është vërtet kukulla e gjashtë. Është e mrekullueshme. Jemi shumë të lumtura, sepse u tregua menjëherë e gatshme. Një motër e vërtetë, me një frymë të jashtëzakonshme mbështetjeje për gratë e tjera. Madje na tha ta bënim edhe më shumë rock — dhe ashtu bëmë.”
Le Bambole di Pezza folën edhe për polemikat rreth komedianit Andrea Pucci:
“Na vjen keq që zgjodhi të mos merrte pjesë, por protesta duhet të mbetet një e drejtë e shenjtë dhe nuk duhet të ngatërrohet me censurën.
Censura vjen nga lart, nga ata që janë në pushtet. Protesta vjen nga poshtë, nga njerëzit, që kanë të drejtë të shprehen kur diçka nuk u pëlqen.”
Edhe për dosjet e Epstein-it ato shprehen pa filtra:
“Ajo që del prej tyre është përtej imagjinatës, duke tejkaluar çdo film horror që mund të mendojmë. Ka ende shumë punë për t’u bërë që grave t’u jepet respekti që meritojnë. Le të qëndrojmë të bashkuara.”
Përgatiti për botim: L.Veizi