Përmes syve të dy adoleshenteve nga klasa punëtore, një klub nate legjendar i viteve ’90 në Donkaster rikthehet në jetë në dramën plot gjallëri, por edhe vëzhgim të qetë e të mprehtë, të Danielle Phillips.
Mark Fisher
Nëse sot ecën përgjatë rrugës Duke në Donkaster, nuk do të shohësh asnjë gjurmë të klubit të dikurshëm Karisma, me fasadën e tij në formë rrezesh dielli dhe shkallët rraskapitëse. I shndërruar prej kohësh fillimisht në dyqane e më pas në apartamente, ai dikur kishte një tërheqje magnetike për një brez frekuentuesish të viteve 1990, dëshira e të cilëve për arratisje në pistën e vallëzimit justifikonte pritjen në radhë për një orë të tërë (përveç atyre që kishin përvetësuar artin e puthjeve për të kaluar përpara).
Megjithatë, lokali Coach and Horses ndodhet ende pak më lart në rrugë, ashtu si edhe një qendër qyteti që shijon një shpirt hedonist më të lidhur zakonisht me Magalufin. Është, siç e përshkruan drama plot jetë e Danielle Phillips, “Vegas-i i vetë Jorkshirit”.
Arsyeja lidhet me afërsinë e qytetit me një sërë fshatrash minerare. Donkasteri ka qenë tradicionalisht vendi ku janë mbledhur festuesit e klasës punëtore – dhe vazhdon të jetë i tillë edhe shumë kohë pasi goditja e Margaret Thatcher ndaj industrisë së qymyrit ia rrëmbeu zonës zemrën ekonomike.
Ky është një damar që rrjedh pak nën sipërfaqen e Children of the Night, e cila, e frymëzuar nga intervista me frekuentues të rregullt të Karismës, është njëkohësisht festë e gjallërisë rinore dhe reflektim mbi forcat shoqërore që formësojnë kulturën popullore. Duke shkruar në një poezi urbane plot energji – dhe duke performuar me një vetëbesim të ndritshëm – Phillips na çon në vitin 1997, kur konservatorët janë rrëzuar nga pushteti, Robbie Williams ka publikuar albumin e tij të parë solo dhe Britania e Madhe ka fituar Eurovision-in me këngën Love Shine a Light.
Gjërat duket se mund të përmirësohen vetëm, dhe ndërsa dy shoqet më të mira, Lindsay dhe Jen, bëjnë debutimin e tyre në Karisma (Phillips së bashku me po aq energjiken Charlotte Brown), forca e basit të DJ Don rrit kënaqësinë e vallëzimit, pijes dhe shthurjes. Duke e errësuar humorin në vitet që pasojnë shfaqen një sërë rastesh me HIV dhe babai i dashur i Lindsay-t (Gareth Radcliffe) që vuan nga hipoksia cerebrale, pasojë e kohës së kaluar në minierë.
Vënia në skenë dinamike e Kimberley Sykes për Mad Friday Productions është më elektrizuese në fillim, kur referencat ndaj qoshes Mothercare dhe biskotave të Biscuit Billy-t sjellin të qeshura njohjeje nga publiku vendas. Skenat e mëvonshme humbasin disi nga kjo shkëndijë, por mbetet një rrëfim i qetë dhe depërtues mbi përvojën femërore të klasës punëtore.