David Broder*
Kur u takua me Tommy Robinson më herët këtë muaj, politikani francez kundër emigracionit Eric Zemmour e përmblodhi pa dorashka misionin e tij: “Politika duhet të mposhtë demografinë.” Duke iu referuar rritjes së numrit të myslimanëve, ai tha se ndoshta kishin mbetur “10 deri në 20 vjet” për ta shpëtuar Europën nga “zhdukja”. Të dy i varën shpresat te një politikë për të përmbysur “pushtimin”: remigrimi.
Në thelb, remigrimi nënkupton përdorimin e dëbimeve masive për të kufizuar popullsitë minoritare – sidomos ato myslimane. Në zgjedhjet presidenciale franceze të vitit 2022, Zemmour premtoi krijimin e një “ministrie të remigrimit” që do të largonte “1 milion” njerëz, duke synuar emigrantët pa dokumente dhe kriminelët me shtetësi të dyfishtë. Në praktikë, mbështetësit e kësaj ideje shpesh i mjegullojnë dallimet mes kriminelëve dhe jo-kriminelëve, qytetarëve të hershëm dhe emigrantëve të rinj, të padokumentuarve dhe atyre me status të rregullt.
Rritja e diskursit për remigrimin duhet kuptuar në kontekstin e marshimit elektoral të së djathtës ekstreme në Europë. Pasi vijnë në pushtet, ose i afrohen atij, parti nga Giorgia Meloni dhe partia e saj Brothers of Italy deri te Marine Le Pen me National Rally janë akuzuar nga skajet më ekstreme të së djathtës se janë zbutur. E djathta më radikale pastaj rrit tonet, duke popullarizuar ide drastike dhe çnjerëzore – si remigrimi.
Kjo mund të duket si një përçarje e thellë brenda së djathtës europiane, por e vërteta është se vetë fakti që po flitet për remigrimin tregon se e djathta ekstreme – si në variantin e saj radikal, ashtu edhe në atë “mainstream” – po fiton terren.
Thirrja për remigrim ka dalë tashmë përtej rretheve të vogla ekstremiste. Në Gjermani, ajo u përqafua para zgjedhjeve të vitit të kaluar nga Alternative fur Deutschland (AfD), që sot kryeson sondazhet kombëtare. Në korrik, platforma zyrtare e partisë hoqi termin “remigrim”, pasi gjykatat e cilësuan idenë si diskriminuese dhe antikushtetuese edhe ndaj qytetarëve gjermanë. Megjithatë, degë rajonale dhe politikanë të AfD-së kanë ruajtur marrëdhënie të ngrohta me nacionalistin etnik austriak Martin Sellner, i cili muajin e kaluar u takua me ligjvënës të AfD-së për ta diskutuar këtë politikë në një parlament rajonal. Në Itali, partia Lidhja e zëvendëskryeministrit Matteo Salvini u bë partia e parë qeverisëse në BE që përqafoi “remigrimin”.
Italia – vendlindja e fashizmit – tregon veçanërisht se si ide dikur margjinale mund të fitojnë terren. Tetë muaj pas protestave të ashpra kundër një “samiti të remigrimit” pranë Milanos, ideja mbërriti në parlament në janar. Me ndihmën e deputetëve të Lidhjes, përfaqësues të grupeve neofashiste CasaPound dhe Veneto Fronte Skinheads planifikuan një konferencë shtypi për të nisur një peticion publik që do ta detyronte parlamentin të debatonte remigrimin. Ngjarja u bllokua nga deputetë të majtë që pushtuan sallën dhe kënduan himnin antifashist Bella Ciao.
Ka padyshim tensione brenda së djathtës për këtë çështje. Organizatorët e peticionit, që kanë mbledhur 114 mijë firma, shpresojnë të detyrojnë një referendum. Partia e Melonit ka paralajmëruar prej kohësh kundër “pushtimeve” migratore dhe “zëvendësimit etnik”, por nuk ka gjasa të pranojë një referendum të diktuar nga grupe jashtëparlamentare. Për Lidhjen e Salvinit, që renditet shumë pas partisë së Melonit në sondazhe, retorika për remigrimin shërben si karburant për bazën e saj militante.
Nëse kjo nuk mjafton për ta shpëtuar Salvinit rënien në sondazhe, një arsye është se remigrimi tashmë ka një zë më të fortë: ish-gjeneralin Roberto Vannacci. Ushtaraku në karrierë shkaktoi bujë me librin e vetëbotuar të vitit 2023 The World Upside Down, ku denonconte emigracionin masiv dhe “normalizimin” e homoseksualitetit. Libri shiti rreth 100 mijë kopje dhe ai u bë eurodeputet i Lidhjes. Këtë muaj, Vannacci njoftoi se po krijon partinë e tij, me remigrimin si bosht kryesor, si dhe një libër të ri: The World Upside Down II: Remigration.
Partia e tij e re, Futuro Nazionale, nuk është ende një forcë serioze, por Vannacci gëzon popullaritet të gjerë dhe përqafimi i këtij slogani mund t’i japë idesë jehonë më të madhe. Rezultati mund të jetë një rival edhe më i djathtë se Meloni, si në çështjet e migracionit, ashtu edhe në politikën e jashtme.
Para se të bëhej kryeministre në tetor 2022, Meloni kishte paralajmëruar për “zëvendësimin etnik” të italianëve. Në pushtet, ajo ka përdorur gjuhë më të koduar. Disa qendristë madje e vlerësojnë për qasje më pragmatike në kontrollin e kufijve në nivel BE-je. Gjatë mandatit të saj, Italia ka rritur numrin e vizave të përkohshme pune.
Por këto qasje nuk janë domosdoshmërisht në kundërshtim. Qysh në vitet 1990, Aleanca Kombëtare – pararendëse e partisë së Melonit – pranonte migracionin e përkohshëm si “e keqe e domosdoshme”, duke kundërshtuar “hollimin etnik dhe kulturor” të Italisë. Migrantët mund të toleroheshin përkohësisht, por jo si të barabartë me të drejta të trashëgueshme për fëmijët e tyre. Italia vazhdon të mos njohë shtetësinë automatike me lindje (ius soli) për fëmijët e lindur nga prindër emigrantë.
Muajin e kaluar, kreu i grupit parlamentar të Melonit pretendoi se thirrjet për ius soli minonin vetë demokracinë, pasi do t’ua jepnin votën “adoleshentëve delinkuentë”. Ndërkohë, qeveria ka shtuar dëbimet e të padokumentuarve dhe ka ushtruar presion mbi BE-në për ta zhvendosur përpunimin e azilkërkuesve në vende jashtë unionit me mbrojtje më të dobët ligjore. Një projektligj i ri ringjall idenë e “bllokadave detare” 30-ditore dhe zgjeron kriteret për dëbime.
Në mbarë Europën, partitë e djathta po e bëjnë gjithnjë e më të kushtëzuar statusin e qëndrimit për migrantët. Heqja e shtetësisë për kriminelët dhe kufizimi i përfitimeve për fëmijët e emigrantëve janë bërë ligj në disa vende. Në Britani, thirrja e Reform UK për të hequr lejen e përhershme të qëndrimit, apo “modeli danez” që u jep refugjatëve status të përkohshëm, e bëjnë edhe më të pasigurt integrimin.
Është e pamohueshme: politika europiane po largohet nga gjuha e integrimit. Mbështetësit e një ideje ekstreme si remigrimi mund të shohin përreth kontinentit dhe të ndihen, me arsye, gjithnjë e më të lirë për të sfiduar vetë parimin se minoritetet janë këtu për të qëndruar.
*David Broder është autor i librit “Mussolini’s Grandchildren: Fascism in Contemporary Italy”. Përgatiti për botim: L.Veizi