Audrey Hepburn e jetoi jetën sipas kushteve të veta.
Aktorja ishte një vajzë e re që ndiqte ëndrrën për t’u bërë balerinë, kur Lufta e Dytë Botërore i ndërpreu planet. Me fat që mbijetoi tmerret e asaj kohe, Hepburn e mbarti atë përvojë gjatë gjithë jetës dhe ajo ndikoi në mënyrën se si ajo e përballoi çdo aspekt të saj.
Në një bisedë me dy djemtë e aktores, Sean Hepburn Ferrer dhe Luca Dotti, të dy rrëfyen se si e kaluara e yllit ndikoi në përkushtimin e saj të palëkundur ndaj mirëqenies së vet.
“Jeta e saj ishte ‘ngrihu, mblidh veten dhe fillo nga e para’, një lloj feniksi që ngrihet nga hiri. Fillimisht pas Luftës së Dytë Botërore, dhe më pas pas tre shtatzënive të humbura dhe dy martesave që shkuan keq. Por ajo ishte gjithmonë dikush që vazhdonte të besonte te njerëzimi, ndoshta jo aq shumë te shoqëria, por padyshim te njerëzimi” thotë Ferrer.
Sa i përket karrierës së saj si aktore, Hepburn e kaloi një pjesë të madhe të saj duke mos e besuar suksesin që kishte arritur.
“Besoj se ajo nuk e kishte pritur kurrë që gjërat të ndodhnin ashtu siç ndodhën. Ajo gjithmonë thoshte: ‘Nuk isha një aktore profesioniste dhe mora një rol të madh”, shtoi Ferrer.
Ferrer dhe bashkautorja e Intimate Audrey, Wendy Holden, tregojnë në biografinë e tyre, të botuar në fillim të këtij viti, se si ylli arriti sukses të jashtëzakonshëm në filma si Roman Holiday, Sabrina, Breakfast at Tiffany’s, Funny Face dhe të tjerë.
Kujtimet e Ferrer janë të ndikuara edhe nga vendimi i Hepburn për t’u larguar nga industria në kulmin e famës së saj në Hollywood, për t’iu përkushtuar mëmësisë, një synim për të cilin ajo kishte bërë shumë sakrifica.
“Ne ishim të shkëputur nga e gjithë ajo botë e Hollywood-it. Në fakt, ky ishte një nga dhuratat më të mëdha që ajo na dha. Ajo e ndërpreu karrierën e saj në kulmin e suksesit, për t’u bërë një nënë e përkushtuar, të kalonte kohë me mua, të ishte aty, të më merrte nga shkolla dhe të çohej në mëngjes për të përgatitur mëngjesin”, thotë ai.
“Ajo donte fëmijë dhe thoshte: ‘Do të bëhem nënë.’ Ndërsa rritesha, njerëzit më thoshin: ‘Shiko, është nëna jote në televizor.’ Në fillim, nuk e kuptoja se sa ndikim kishte ajo. Më pas, me kalimin e kohës, kuptova se sa e mirë ishte dhe sa shumë kishte prekur publikun e saj.”
Edhe djali i vogël i Hepburn shprehu të njëjtin mendim.
“Ajo thoshte: ‘A do të jem një nënë e pranishme apo një nënë e distancuar?’ Dhe ajo zgjodhi të ishte një nënë e pranishme për mua dhe vëllain tim. Dhe e dinte se ishte me fat. Ajo thoshte: ‘Jam me fat që kam pasur një rini shumë të vështirë dhe më pas një karrierë fantastike. Pse të vazhdoj të bëj diçka që do të më largonte nga familja ime?’”, tha ai.
Pas vitit 1967, Hepburn luajti vetëm në raste të rralla. Jeta e saj familjare u përqendrua te fëmijët, megjithëse Hepburn nuk ishte aspak e panjohur me dashurinë. Pas një lidhjeje me partnerin e saj në filmin Sabrina, William Holden, si dhe dy martesave e divorceve, me aktorin Mel Ferrer, babai i Sean, dhe psikiatrin italian Andrea Dotti, babai i Luca, ajo gjeti një dashuri të qëndrueshme me aktorin holandez Robert Wolders, ndonëse ata nuk u martuan kurrë.
“Nëna ime ishte shumë e dashuruar me të dy bashkëshortët e saj dhe, në fund, edhe me Robert Wolders. Dy të parët, në mënyra të ndryshme, nuk ishin aq të përsosur në këtë marrëdhënie. Nëna ime ishte shumë e dashuruar me burrat që donte. Nuk e di nëse, për sa i përket cilësisë së dashurisë, ajo u dashurua nga ata në të njëjtën mënyrë. Sigurisht, nga Robert Wolders po, sepse ai ishte personi që vuajti më pak nga fama e saj”, thotë Luca Dotti.
Pamela Keough, autore e Audrey Style, i thotë se misteri pas jetës së dashurisë së Hepburn është ajo që e bëri atë “cool”.
“Ajo pati një lidhje të madhe dhe pasionante me William Holden, por askush nuk dinte vërtet për të. Mel ishte një bashkëshort i shkëlqyer për të në fillim, por më pas Audrey shpërtheu dhe u bë ylli, ndërsa ai u shndërrua disi në ‘zoti Audrey Hepburn’. Me Andrea Dottin, ata u dashuruan shpejt dhe marrëzisht dhe u martuan shumë shpejt. Në fund, me Rob, ajo takoi dikë, egoja e të cilit nuk përplasej me të sajën dhe objektivi i të cilit ishte vërtet ta bënte atë të lumtur”, tha Pamela Keough.
Wolders, i cili ishte në një lidhje me Hepburn nga viti 1980 deri në vdekjen e saj në vitin 1993, kishte thënë një herë se marrëdhënia mes tyre ishte “e mrekullueshme ashtu siç ishte” dhe se ata nuk donin ta prishnin atë.
“Kur Audrey pyetej për këtë, ajo gjithashtu thoshte: ‘Pse të prishim diçka që funksionon mirë?’ E mbaj mend që i tha një intervistuesi se kështu ishte më romantike, sepse nuk ishte një tjetër copë letër, por besnikëria ndaj njëri-tjetrit që na lidh së bashku”, tha ai.
“Sikur të ishim më të rinj dhe të donim të kishim fëmijë, ndoshta gjërat do të kishin qenë ndryshe, por nuk ishte kështu”, shtoi ai.
Dy vëllezërit shpjegojnë gjithashtu rëndësinë që pati përkushtimi i saj ndaj punës humanitare në vitet e mëvonshme të jetës. Ndërsa disa mund të ishin rikthyer në Hollywood pasi fëmijët e tyre u rritën, Hepburn ishte e vetëdijshme për mënyrën se si industria i trajtonte yjet e saj teksa plakeshin.
Hepburn nuk ishte e interesuar për kirurgjinë plastike dhe, në mënyrë të famshme, e konsideronte rrudhat e saj si diçka që i kishte “fituar”.
“Audrey nuk e preku kurrë fytyrën e saj. Në ato kohë nuk kishte Botox. Do t’i duhej të bënte një lifting të fytyrës. Audrey nuk bëri kurrë, asnjëherë, asgjë të tillë”, thotë Keogh.
“Ajo thoshte gjithmonë: ‘Jam shumë e moshuar për të luajtur rolin e të dashurës dhe shumë e re për të qenë gjyshe.’ Kështu e ndiente veten në Hollywood. Kjo ishte diçka e rrënjosur në vitet ’40 dhe ’50”, thotë Ferrer.
Megjithatë, ajo nuk i gjykonte gratë e tjera që zgjidhnin të bënin ndërhyrje kirurgjikale estetike, tregon Dotti.
“Ajo nuk ishte kundër kirurgjisë plastike. Ajo thoshte: ‘Nëse vërtet nuk je e kënaqur me një tipar tëndin, që të dëshpëron vërtet… Një grua duhet të jetë e lirë të bëjë çfarëdo që dëshiron.’ Ajo nuk kishte një parim që duhej t’u aplikohej edhe të tjerëve”, thotë Dotti.
Vetë Hepburn i pëlqente të shijonte jetën, veçanërisht ushqimin. Dashuria e saj për kënaqësitë e thjeshta e bëri një kuzhiniere të mirë dhe një pastiçiere të shkëlqyer, duke i përgatitur familjes së saj diçka të veçantë në çdo sezon festash.
“Sa herë që ktheheshim në shtëpi për Krishtlindje, ajo përgatiste gjithmonë versionin e saj të një pavlove. Ishte diçka që qëndronte gjatë gjithë darkës dhe deri në mesnatë, sepse të gjithë futeshim fshehurazi në dhomën e ftohtë, në pjesën e pasme të kuzhinës sonë në Zvicër, dhe të nesërmen në mëngjes nuk kishte mbetur më asgjë”, kujton Ferrer.
“Ajo ishte një pastiçiere e mrekullueshme, një kuzhiniere shumë e thjeshtë, por i pëlqenin gjërat e thjeshta. E urrente të shkonte në restorante të kuzhinës ‘nouvelle cuisine’. Më mirë do të kishte një pjatë me spageti me salcë domatesh, shumë të thjeshta, me pak borzilok dhe djathë parmixhano, një sallatë dhe ishte e lumtur”, shtoi ai.
Keogh vëren gjithashtu se Hepburn ishte në një masë të madhe produkt i mjedisit ku ishte rritur.
“Audrey u rrit në një kohë kur kishte shumë pak ushqime të përpunuara. Dhe pjesa më e madhe e ushqimit të saj rritej në kopshtin e saj në Zvicër. Ajo hante tri vakte në ditë. Nuk hante mes vakteve. I pëlqente çokollata shumë e zezë ose akullorja si një ushqim i vogël mes vakteve, por nuk hante diçka çdo 15 minuta. Ajo ishte shumë evropiane. Nëse hante makarona, ato ishin makarona të përgatitura në mënyrë të përsosur. Metabolizmi i saj gjithashtu u çrregullua gjatë luftës, pasi për gati dy vjet kishte vuajtur nga uria, dhe kjo padyshim ndikoi tek ajo”, thotë ajo.
Vlerësimi i jetës, si për luksin e madh, ashtu edhe për kënaqësitë e vogla, i dha Hepburn një “jetë të plotë”, e cila, siç thekson Dotti, kishte për të më shumë rëndësi se gjithçka që mund t’i ofronte fama.
“Ajo ishte mjaft e lumtur që po plakej. Ajo që i dha mosha ishte më shumë kohë për familjen e saj, më shumë kohë për shtëpinë e saj dhe qentë e saj. Fatkeqësisht, nuk pati mundësi të plakej shumë, sepse vdiq në moshën 63-vjeçare”, thotë ai./People-ad