Last Updated on 08/04/2026 by Anisa
Nga Anisa Daci
U deshën vetëm dy herë që banorët e fshatit të ndalonin së besuari djalin që bërtiste “ujku” – herën e tretë ishte tepër vonë. Paralajmërimet e përsëritura që nuk realizohen rrezikojnë të humbasin besueshmërinë. Një situatë e ngjashme po vërehet edhe në qëndrimet e Donald Trump ndaj Iranit.
Gjatë javëve të fundit, administrata amerikane ka lëshuar disa kërcënime për veprime ushtarake nëse Irani nuk rihap Ngushticën e Hormuzit. Megjithatë, këto afate janë shtyrë vazhdimisht, duke ngritur pikëpyetje mbi seriozitetin e tyre.
Të hënën, Trump deklaroi se SHBA kishte një plan ‘apokaliptik’ nëse kërkesat nuk plotësoheshin deri të martën në mbrëmje. Ai përmendi mundësinë e shkatërrimit të urave dhe termocentraleve, duke theksuar fuqinë ushtarake amerikane.
Megjithatë, afati u shty sërish me shpalljen e një armëpushimi dyjavor.
Sa herë janë shtyrë afatet?
Që nga fillimi i tensioneve në fund të shkurtit, Trump ka tërhequr ose shtyrë kërcënimet ndaj Iranit të paktën pesë herë, duke ndërtuar një model të përsëritur presioni të shoqëruar me tërheqje. Ky ritëm ka filluar të perceptohet jo si një strategji e qëndrueshme, por si një sinjal paqartësie.
- 21 mars: Afati i parë – Iranit iu dhanë 48 orë për të rihapur Ngushticën e Hormuzit.
- 23 mars: Afati u shty pas pretendimeve për “bisedime produktive”, të cilat Irani i mohoi.
- 26 mars: U njoftua një shtyrje tjetër prej 10 ditësh, për të cilën Trump tha se ishte kërkuar nga Irani (pa konfirmim nga Teherani).
- Fillimi i prillit: Kërcënime të tjera pa afate të qarta.
- 5 prill: U vendos një afat i ri (e martë, ora 20:00 EDT), i cili gjithashtu u shty me një armëpushim dyjavor.
Në diplomacinë ndërkombëtare, besueshmëria është një monedhë po aq e rëndësishme sa fuqia ushtarake. Kur kërcënimet nuk ndiqen nga veprime konkrete, ato rrezikojnë të kthehen në zhurmë të zakonshme politike, duke humbur efektin e tyre parandalues.
Ashtu si në fabul, problemi nuk është vetëm alarmi i rremë, por çfarë ndodh kur alarmi i vërtetë nuk besohet më.
Fabula:
Njëherë e një kohë, një djalë i vogël që ruante delet në fshat u mërzit nga rutina e përditshme. Për t’u argëtuar, ai filloi të bërtiste: “Ujku! Ujku!” Banorët e fshatit vrapuan me nxitim për ta ndihmuar, por ai nuk ishte në rrezik. Djali qeshi me shakanë e tij.
Pas pak kohe, ai e përsëriti të njëjtën lojë. Edhe kësaj radhe, njerëzit u mashtruan dhe shkuan me vrap. Besimi i tyre ndaj djalit filloi të lëkundej.
Herën e tretë, një ujk i vërtetë u shfaq dhe sulmoi kopenë. Djali bërtiti me gjithë forcë për ndihmë, por këtë herë askush nuk erdhi. Banorët menduan se ishte një tjetër mashtrim. Kur më në fund arritën, dëmi ishte bërë.