Jonathan Freedland
Delegatët e një konference “anti-woke” sulmuan politikat e Ed Miliband për emetimet neto zero. Por edhe ata nuk mund ta injoronin djersën që u rridhte në ballë.
Nuk ishte një film i përsosur, por vazhdoj të mendoj për “Don’t Look Up”. Në mënyrën se si paraqiste një botë që refuzon me kokëfortësi t’u kushtojë vëmendje paralajmërimeve për një katastrofë planetare që po afrohet, ndoshta ishte tepër i drejtpërdrejtë. Por këto ditë, vetë realiteti është bërë po aq i drejtpërdrejtë.
Kjo javë ofroi prova të bollshme, në të dy anët e Atlantikut. Në Britani, ashtu si në pjesën më të madhe të Evropës, shqetësimi kryesor ka qenë vapa e fortë dhe e padurueshme, me rekorde temperaturash të thyera dhe zona të tëra të vendit të vendosura në nivelin më të lartë të alarmit. Për herë të parë, në Mbretërinë e Bashkuar u shpall alarmi i kuq për tre ditë radhazi. Shkollat u mbyllën; netët u bënë pa gjumë, ndërsa temperaturat nuk zbrisnin më poshtë kufirit që teknikisht përcakton një “natë tropikale”. Në Derbyshire kanë shpërthyer zjarre të mëdha. E gjithë kjo në një vend me klimë të butë dhe në muajin qershor.
Po politika ku është? Ajo kaloi me shpejtësi nga ajo që dikur do të ishte një ngjarje e rrallë, madje historike – dorëheqja e një kryeministri – duke e zhvendosur vëmendjen te njeriu që pritet të marrë drejtimin, Andy Burnham, dhe konkretisht te pyetja se kë mund të emërojë ministër të Financave. Kampi i Burnham-it thuhet se është i ndarë nëse duhet të zgjedhë Ed Miliband-in: disa e mbështesin si një administrator me përvojë në Whitehall dhe aleat ideologjik të kryeministrit të ardhshëm, ndërsa të tjerë druhen se emërimi i tij do të trembte tregjet financiare.
Por argumenti më i fortë kundër ministrit aktual të Energjisë, i shtyrë veçanërisht me forcë këtë javë, lidhet me mbështetjen e tij për objektivin “neto zero” – eliminimin e emetimeve të karbonit deri në vitin 2050. Në një konferencë të së djathtës në Londër, të quajtur “Davos-i anti-woke”, Kemi Badenoch u tha pjesëmarrësve se Britania kishte një “fajtor” për vështirësitë ekonomike.
“Emri i tij është Ed Miliband dhe ai e ka varfëruar vendin tonë”, tha ajo mes duartrokitjeve.
Takimi ishte organizuar nga Alliance for Responsible Citizenship, një organizatë e mbështetur nga pronari i GB News dhe një sërë kompanish të industrisë së karburanteve fosile. Mes zyrtarëve të administratës amerikane që morën pjesë ishte edhe sekretari amerikan i Energjisë, Chris Wright – ish-drejtues i industrisë së karburanteve fosile – i cili i quajti politikat e gjelbra të Britanisë “një gabim tragjik”. Wright shprehu shpresën se një ndryshim udhëheqjeje në Britani do ta bënte vendin të ndryshonte kurs dhe të rreshtohej me politikat e Shteteve të Bashkuara.
Këtu gjithçka fillon t’i ngjajë filmit “Don’t Look Up”. Mijëra aktivistë kundër abortit, kundërshtarë të multikulturalizmit dhe skeptikë të ndryshimeve klimatike që ishin mbledhur në qendrën e konferencës Olympia, në perëndim të Londrës, po përvëloheshin nga të nxehtit, sipas atyre që ishin të pranishëm. Ndërsa duartrokisnin figura si Chris Wright, i cili beson se rreziqet e krizës klimatike janë ekzagjeruar, ata freskoheshin me abanika të shpërndara në paketat e mirëseardhjes, ku shkruhej slogani: “Liria e fjalës nuk është ndier kurrë kaq e freskët.” Ndërkohë temperatura në Londër vazhdonte të qëndronte kokëfortësisht mbi 35 gradë Celsius.