Last Updated on 15/10/2026 by Anisa
Nga Valentina Nika
Prej më shumë se 130 ditësh, sheshet e Tiranës jehonësojnë nga thirrja e fuqishme, e indinjuar dhe plot shpresë e brezave të rinj. Është zëri i gjallë dhe i vendosur i studentëve universitare, të rinjve në punë dhe familjeve që protestojnë kundër një realiteti social dhe ekonomik në gjendje kritike: një shëndetësi publike në kolaps, një arsim të braktisur, paga të ulëta dhe një kosto jetese tashmë të papërballueshme.
Ata kërkojnë reforma të vërteta, drejtësi sociale dhe mundësinë për të ndërtuar një të ardhme dinjitoze në vendin e tyre. Përballë këtyre kërkesave legjitime, Kryeministri Edi Rama dhe Parlamenti kanë ngritur një mur heshtjeje kokëfortë, duke mos u përgjigjur me dialog, por duke urdhëruar policinë të arrestojë studentët, fajtorë vetëm se po protestojnë për të drejtat e tyre.
Ndërsa sheshi shpreh vuajtjet e vendit, deklaratat e vetme të Kryeministrit reduktohen në një narrativë fasadë që mohon realitetin dhe në shitjen graduale të territorit dhe pasurive kombëtare në mbrojtje të interesave të ngushta të një grupi të caktuar.
Ndërkohë, pothuajse çdo ditë dalin në pah skandale të rënda korrupsioni që përfshijnë ministra dhe deputetë të mazhorancës; megjithatë, përballë këtyre abuzimeve, sistemi gjyqësor duket i paralizuar, i detyruar të përkulet dhe t’i nënshtrohet kontrollit të ekzekutivit, në vend që të mbrojë ligjshmërinë dhe qytetarët.
Siç mësojnë modelet sociologjike të Albert Hirschman dhe Paulo Freire, kur klasa politike mbyt zërin (Voice) të qytetarëve, imponon një “kulturë heshtjeje” dhe përdor represionin, ajo shkatërron lidhjen e besimit që mbështet kontratën sociale. Ky përçmim institucional, i trajtuar nga Axel Honneth, dëmton thellësisht dinjitetin e një populli.
Perceptimi se institucionet përdoren për të ndëshkuar kundërshtimin dhe për t’u garantuar pandëshkueshmëri të fuqishmëve, e shtyn pjesën më të kualifikuar të rinisë drejt alternativës së vetme dramatike që ka mbetur: emigrimit (Exit) dhe largimit të trurit.
Refuzimi për të dëgjuar, propaganda dhe nënshtrimi i institucioneve nuk tregojnë forcë apo stabilitet, por zbulojnë një dobësi të rëndë demokratike. Injorimi i vuajtjeve të popullsisë dhe shtypja e zërit të të rinjve e varfëron kombin, ushqen korrupsionin dhe pengon ndjeshëm rrugëtimin e Shqipërisë drejt integrimit evropian.
Dëgjimi nuk është një privilegj që pushteti ua jep qytetarëve, por shtylla e pazëvendësueshme e një demokracie të pjekur. Shqipëria nuk mund të lejojë të sakrifikojë burimin e saj më të çmuar, rininë e saj, në altarin e një ngurtësie të mbyllur në vetvete.
Është momenti që qeveria të thyejë heshtjen, të ndalojë represionin dhe t’ia rikthejë fjalën atyre që përfaqësojnë shpresën e vetme të vërtetë për ringritjen e kombit.