Nga Leonard Veizi
Në çdo faqe muzike ku zemra e njerëzimit rreh më fort, ndihet prania e butë dhe e pavdekshme e Xhakomo Puçinit. Është e pamundur të dëgjosh një notë nga veprat e tij pa përjetuar dridhjen e shpirtit të tij krijues, njeriut që i dha botës dhimbjen, dashurinë dhe tragjedinë në formën më të pastër. Kur mbylli sytë në vitin 1924, në moshën 65-vjeçare, bota humbi jo vetëm një kompozitor, por një poet të ndjenjave njerëzore.
Trashëgimia artistike
Puçini, i cilësuar shpesh si “kompozitori italian më i madh pas Verdit”, rridhte nga një familje me traditë të gjatë muzikantësh. Krijimtaria e tij nisi e rrënjosur në operën romantike italiane të fundviteve të shekullit XIX, por ai shpejt e zhvilloi stilin e vet drejt realizmit emocional të verismo-s, duke u bërë një nga eksponentët kryesorë të këtij rrymi. Verizmi, – apo “verismo” në gjuhën italiane, – është një rrymë artistike dhe muzikore që u shfaq në fund të shekullit XIX, kryesisht në Itali, dhe përfaqëson një qasje realiste, të drejtpërdrejtë dhe emocionalisht të fortë në opera. Veprat e tij të pavdekshme: La Bohème, Tosca, Madama Butterfly dhe Turandot, mbeten ndër operat më të mëdha të repertorit botëror dhe vazhdojnë të interpretohen si standarde të artit operistik.
Sfidat e fundit të jetës
Jeta e Puçinit u shoqërua edhe me vështirësi shëndetësore. Më 25 shkurt 1903, ai u plagos rëndë në një aksident me makinë gjatë një udhëtimi natën nga Lucca në Torre del Lago. Gjatë ekzaminimeve pas aksidentit, mjekët zbuluan se vuante edhe nga diabeti, çka e ngadalësoi ritmin e punës së tij krijuese.
Një duhanpirës i rregullt i purove dhe cigareve “Toscano”, Puçini filloi të ankohej për dhimbje të vazhdueshme të fytit drejt fundit të vitit 1923. Diagnoza e dhënë më pas ishte kancer i fytit, që e çoi në një trajtim eksperimental me radioterapi në Bruksel. Ai dhe gruaja e tij nuk e kuptuan kurrë plotësisht seriozitetin e sëmundjes, pasi lajmi iu njoftua vetëm djalit të tyre.
Vdekja e tij
Puçini vdiq në Bruksel, më 29 nëntor 1924, në moshën 65-vjeçare, si pasojë e ndërlikimeve pas trajtimit — një gjakderdhje e pakontrolluar që shkaktoi atak në zemër. Lajmi për vdekjen e tij mbërriti në Romë gjatë një shfaqjeje të La Bohème: opera u ndal menjëherë dhe orkestra luajti Marshin Funeral të Shopenit për publikun e habitur.
Fillimisht u varros në Milano, por në vitin 1926, djali i tij organizoi transferimin e eshtrave në një faltore të posaçme brenda vilës së familjes në Torre del Lago — vendi ku Puçini krijoi shumë nga kryeveprat e tij. Ai mbetet një figurë qendrore në historinë e operës, duke pasuruar skenën botërore me një thesar të pafund melodish dhe emocionesh.