Udhëheqësi i Partisë së Gjelbër ka qenë objekt sulmesh antisemitike, megjithatë pikëpamjet e tij mbi këtë çështje nuk merren seriozisht nga shtypi britanik i krahut të djathtë.
Owen Jones
Rritja e Partisë së Gjelbër ka theksuar një rregull të hekurt të politikës britanike: ata që janë në të majtë nuk trajtohen si aktorë politikë legjitimë. Një shembull i qartë u pa fundjavën e kaluar, kur lideri i Partisë së Gjelbër, Zack Polanski, u intervistua nga gazetari i Sky News, Trevor Phillips, i cili mezi e fshehu përçmimin e tij.
Dy javë më parë, në një intervistë për gazetën Haaretz, Polanski u pyet për përgjigjen e Partisë së Gjelbër ndaj valës së fundit të sulmeve ndaj objekteve hebraike në Mbretërinë e Bashkuar. Ai u përgjigj: “Jam i shqetësuar për rritjen e sulmeve antisemitike. Kemi parë sulme me zjarr ndaj ambulancave, për shembull, dhe e dimë që gjithnjë e më shumë komunitetet hebraike ndihen të pasigurta. Tani, ekziston një debat nëse kjo është një ndjenjë pasigurie apo një pasiguri reale, por asnjëra nuk është e pranueshme.”
Phillips i keqinterpretoi komentet e Polanskit, duke i shtrembëruar si një pretendim se kërcënimet ndaj komunitetit hebraik janë imagjinare. Në fakt, Polanski po shprehte shqetësimin se disa marshime pro-Palestinës perceptohen si të pasigurta nga disa hebrenj, ndërsa të tjerë – përfshirë vetë atë – nuk i shohin të tilla.
Më pas, Polanski ngriti një pyetje që do të duhej të ishte e vetëkuptueshme: “Pse po fshihet identiteti im hebre nga kjo bisedë?” Përgjigjja e Phillips ishte e jashtëzakonshme: “Mos e provo këtë me mua!” Por çfarë saktësisht po “provohej”?
Phillips vazhdoi duke këmbëngulur se “shumë” hebrenj mendonin ndryshe nga Polanski, pa u përpjekur të kuptonte perspektivën e tij. Ai injoroi gjithashtu përmendjet e antisemitizmit që Polanski kishte përjetuar personalisht, përfshirë një rast që çoi në arrestime, si dhe një tjetër incident gjatë një tubimi të Partisë së Gjelbër në Hastings ku u kryen përshëndetje naziste. Po ashtu, ai anashkaloi një karikaturë në The Times që e paraqiste Polanskin me një hundë të deformuar – një stereotip klasik antisemitik.
Nëse një lider hebre i Partisë Laburiste apo Konservatore do të trajtohej në këtë mënyrë, reagimi publik do të ishte i menjëhershëm. Por Polanski është njëkohësisht hebre dhe i majtë – dhe për këtë arsye, duket se nuk trajtohet si figurë politike e barabartë.
Nuk ishte vetëm Phillips. Edhe gazetarë të tjerë reaguan në mënyrë të ngjashme. Kolumnistja e The Times, Janice Turner, shkroi se “për Polanskin, ‘hebreu’ është mburoja e tij politike”. Ndërsa Melanie Phillips, gjithashtu kolumniste e The Times dhe vetë hebreje, e quajti atë “rrezik për sigurinë publike”, duke pretenduar se ai “përdor prejardhjen e tij hebraike si mburojë politike”.
Logjika e saj ishte se Polanski po përsëriste pretendimin se Izraeli po kryen gjenocid – një debat që, sipas saj, e delegjitimon atë automatikisht. Megjithatë, ky argument bie ndesh me qëndrimet e shumë akademikëve të njohur hebrenj dhe izraelitë mbi studimet e gjenocidit, të cilët kanë ngritur shqetësime serioze mbi situatën në Gaza.
Në sfond qëndron një dinamikë më e thellë e diskursit politik britanik: çdo kritikë ndaj politikave të Izraelit shpesh interpretohet si armiqësi ndaj hebrenjve, ndërsa mbrojtja e të drejtave palestineze shpesh delegjitimohet si ekstremizëm.
Trevor Phillips më pas deklaroi se ekziston “një komunitet islamist që dëshiron të vrasë hebrenj” dhe se Partia e Gjelbër “rrezikon të ndikohet prej tij”. Por këto pretendime ngrejnë pyetje serioze mbi bazën e tyre logjike dhe faktike, veçanërisht kur Partia e Gjelbër është një parti laike me një platformë progresiste dhe lider hebre.
Është e rëndësishme të theksohet se janë raportuar raste antisemitizmi mes disa kandidatëve të Partisë së Gjelbër, të cilët janë pezulluar. Por të përgjithësosh këto raste për një parti që është zgjeruar ndjeshëm dhe ka një bazë të gjerë anti-raciste është një akt politikisht selektiv.
Në fund, debati nuk është vetëm për një intervistë apo një figurë politike. Është për mënyrën se si trajtohen aktorët e majtë në diskursin publik britanik dhe për kufijtë e lejueshëm të kritikës politike.
Zack Polanski, në këtë kontekst, bëhet më shumë se një individ: ai shndërrohet në një rast studimi mbi mënyrën se si identiteti, politika dhe perceptimi publik ndërthuren në mënyrë shpesh të pabarabartë në debatin bashkëkohor britanik.
Burimi: theguardian.com/ Përgatiti për botim: L.Veizi