nga Francesca Pierleoni
Trashëgimia e një plantacioni kakaoje në Venezuelë, e lënë nga i ati i saj, bashkë me një rezidencë familjare në degradim, nuk përbën një fat të mirë për Caron, por shndërrohet në fillimin e një makthi të përbërë nga vendime të gabuara, konflikte dhe vdekje. Personazhi, i interpretuar nga Asia Argento — në një nga rolet e saj më intensive të viteve të fundit — është protagoniste e filmit “Death Has No Master”, me regji nga regjisori venezuelian Jorge Thielen Armand, i cili pati premierën botërore në seksionin Quinzaine des Cinéastes të Festivalit të Filmit në Kanë.
“Kakaoja është një simbol i Venezuelës”, shpjegon regjisori pas premierës së filmit, një bashkëprodhim me Italinë. Sipas tij, ky produkt përfaqëson historikisht eksportin kryesor të vendit gjatë periudhës koloniale spanjolle, por njëkohësisht mbart edhe një dimension të dyfishtë kulturor dhe ekonomik. “Është një element sensual në kuptimin material dhe simbolik, sepse përmbledh përzierje gjene dhe kontraste me bimësinë përreth. Në të njëjtën kohë, ai përfaqëson si mundësinë ashtu edhe kufizimin.”
Filmi ndërton një narrativë mbi përplasjen strukturore mes klasave shoqërore: nga njëra anë trashëgimtarët e pronës, dhe nga ana tjetër komunitetet lokale të vendosura në territorin e plantacionit. Konflikti zhvillohet si një përplasje progresive që përfundon në dhunë të hapur, duke artikuluar një vizion thellësisht pesimist mbi realitetin social të vendit.
Në qendër të subjektit qëndron kthimi i Caros në Venezuelë për të shitur plantacionin e kakaos të të atit të ndjerë, Clemente. Megjithatë, ajo përballet me një situatë të tensionuar: vila familjare është e zënë nga ish-punëtorët e plantacionit, të udhëhequr nga Sonia, e cila pretendon një pjesë të pronës duke pohuar se djali i saj, ende i mitur, është fryt i një lidhjeje me Clemente. Përballë kësaj situate, Caro kërkon ndihmën e Roque-s, ish-avokatit të familjes, duke e përshkallëzuar konfliktin në një konfrontim gjithnjë e më të dhunshëm mes dy grave.
Regjisori shpjegon se zgjedhja e Asia Argento-s ishte instinktive: “Sapo pashë fotografinë e saj, ndjeva se ishte personi i duhur. Në sytë e saj kishte diçka që përputhej me personazhin. Më interesonte gjithashtu ndërthurja mes figurës së saj publike dhe asaj që ajo mund të sillte në rol. Ajo kaloi një muaj në Venezuelë para xhirimeve për t’u njohur me vendet e filmit dhe mësoi spanjisht për rolin.”
Sipas tij, Argento solli një dimension shtesë në ndërtimin e personazhit, i cili është frymëzuar nga disa gra reale. Gjatë procesit të punës mbi skenarin, personazhi u transformua dhe u thellua në bashkëpunim me aktoren, duke marrë formë përfundimtare në terrenin e xhirimeve.
Qëllimi i filmit, sipas Armand, është të paraqesë një figurë femërore jashtë kornizave tradicionale: një grua pa identitet të qartë profesional apo familjar, potencialisht e përjashtuar nga struktura shoqërore dhe e vendosur në një gjendje ekzistenciale të paqartë. Kjo e bën atë një figurë të rrallë në kinemanë bashkëkohore.
Në një nivel më të gjerë, filmi synon të artikulojë përvojën e subjektit venezuelian në një kontekst historik dhe politik të tensionuar. Regjisori flet për një ndjenjë “tradhtie institucionale” nga elitat politike, si në nivel kombëtar ashtu edhe ndërkombëtar, e cila prodhon një vakum drejtësie.
Ky vakum, sipas tij, nxit individët dhe komunitetet të marrin drejtësinë në duart e tyre, duke gjeneruar cikle dhune që bëhen gjithnjë e më të pakontrollueshme dhe që, në mënyrë progresive, shndërrohen në një strukturë të qëndrueshme të konfliktit social në vend.