Nga Mentor Kikia
Protesta qytetare është një institucion. Ajo përfaqëson forcë, një faktor politik. Pavarësisht se per cfare filloi, ajo po transformohet rrugës në një energji, që nëse përdoret nga njerëzit e duhur dhe në mënyrën e duhur, mund të bëhet një mekanizëm i frutshëm.
Po e le menjane, tani per tani, opsionin e ndonje “konspiracioni te madh” dhe po flas per ate qe shikojme dhe dime deri tani.
Per here te pare qe nga viti 1997, nje proteste e nisur ne Tirane perhapet edhe ne qytete te tjera. Sot dolen njerez ne rruge njekohesisht ne Tirane, Durres, Elbasan, Korce, Kukes… por edhe ne Mynih e Berlin.
Ajo është qartësisht tashme një lëvizje politike qe nuk mund te neglizhohet me.
Megjithate, edhe pse janë disa persona që ekspozohen si “menaxherë”, nuk ka ende një individ, një grup, apo ekip që të flasë në emër të kësaj energjie qytetare.
A do të adresojë ajo çështje te rendesishme për demokracinë, të cilat opozita ka dështuar ti arrijë deri tani, apo do mbetet një stuhi vere? Kjo mbetet për tu parë. Shumëkush pyet se çfarë do të arrihet? A do të linde një forcë e re politike? (Unë shpresoj që e gjithë kjo energji qytetare të mos përfundojë me regjistrimin e partisë së 178-të).
Ata që “japin mend” se ç’duhet bërë, janë të shumtë dhe unë jam një ndër ta. Gjithmonë kam folur e shkruar se Shqipëria nuk ka nevojë thjeshte per rrotacion apo për një qeveri të re, por për një “revolucion” në qeverisje dhe shtet-funksionim, në të gjitha dimensoinet.
Po theksoj tri pika:
-Çlirimi i zgjedhjeve nga kontrolli i partisë që mban pushtetin dhe vendosja e zgjedhjeve te lira.
-Çlirimi i mediave nga raportet ekonomike me fondet dhe pasuritë publike
-Çlirimi i konkurencës ne ekonomi dhe c’montimi i kornizes ligjore qe mundeson kontrollin e saj prej një “grushti” njerëzish.
Problemet e tjera jane derivate te ketyre tri ceshtjeve!
Lexova sot postimin e radhës të Elisa Spiropalit, referuar protestës, e cila flet për nevojën e “një marrëveshjeje me vetveten të Shqipërisë”.
Ajo që Spiropali shkruan, ngjan me lloj pakete rekomanimesh.
-Parlamenti të mos jetë vetëm vendi ku miratohen vendime, por vendi ku dëgjohet shoqëria.
-Një parlament që të ushtrojë të gjitha funksionet kontrolluese dhe monitoruese
-Opozita nuk është aksident i sistemit. Nuk është pengesë për zhvillimin. Nuk është problem për stabilitetin.
-Shqipëria ka nevojë për më shumë garë. Ka nevojë për një sistem të ri zgjedhor që prodhon përfaqësim real, ku qytetari të ndjejë se vota e tij ndryshon ekuilibrat, dhe jo vetëm statistikat.
-Nuk ka demokraci të fortë me media të pabesueshme, ku gazetari të mos ketë nevojë për leje për të pyetur dhe ku media të mos ketë nevojë për favore për të mbijetuar.
-Shqipëria nuk mund të mbetet një vend ku afërsia me pushtetin vlen më shumë se aftësia për të krijuar vlerë.
-Një ekonomi moderne fillon në momentin kur fiton ai që prodhon më mirë e më lirë, dhe jo ai që favorizohet nga pushteti.
-Shqipëria nuk ka më luksin të humbasë njerëzit e saj më të aftë. Gara, merita, mundësia, dhe jo kontrolli, janë thelbi i ndryshimit.
Ndaj të njëjtin mendim me Elisën, me gjithë rezervat që kam për kontributin e saj politik.
Në situatën ku ndodhemi, përgjegjës nuk është më një individ, qoftë edhe më i pushtetshmi, por një sistem i tërë që duhet diagnostikuar deri ne qelize dhe adresuar për zgjidhje, me largpamësi, kurajë dhe jashtë çdo interesi personal apo klanor.