Plot surpriza, vepra e vitit 2018 e koreografes Stephanie Lake është një arritje e jashtëzakonshme organizative, ku 60 interpretues demonstrojnë sinkronizim të përsosur deri në të qindtat e sekondës.
Nga Lyndsey Winship
Lëvizja masive ka një ndikim të jashtëzakonshëm. Qoftë në paradat ushtarake, ceremonitë hapëse të Lojërave Olimpike, koreografitë e Busby Berkeley apo trupat klasike të baletit, një numër i madh trupash që lëvizin në harmoni dhe formacione të sakta krijon automatikisht efektin mahnitës “wow”.
Koreografja australiane Stephanie Lake e di mirë këtë. Vepra e saj “Colossus”, e krijuar fillimisht në vitin 2018, është interpretuar në skena të ndryshme anembanë botës dhe fragmente prej saj janë bërë virale në rrjetet sociale. Tani ajo vjen për herë të parë në Mbretërinë e Bashkuar me një kast prej 60 studentësh të London Contemporary Dance School, aq sa mbushin plotësisht skenën e Queen Elizabeth Hall.
Vetë forca fizike e kaq shumë valltarëve është mbresëlënëse. Kur të gjithë vrapojnë njëkohësisht, nëse je ulur pranë skenës, ndien ajrin që përplaset mbi ty, sikur para teje të rrotullohen fletët e një ventilatori gjigant. Të shohësh sesi këta trupa shndërrohen në një arkitekturë që tejkalon individualitetin e secilit, apo sesi lëvizje të vogla përhapen nëpër grup me një saktësi milisekondash, si një “valë meksikane” e rafinuar, është menjëherë kënaqësi për syrin.
Një nga momentet më mbresëlënëse është kur trupat e shtrirë në formë rrethi pulsojnë njëkohësisht, duke krijuar përshtypjen e membranës së një altoparlanti gjigant që vibron.
Por “Colossus” është shumë më tepër sesa një version bashkëkohor i spektakleve të famshme të Rockettes. Brenda 50 minutave të ngjeshura të shfaqjes, Stephanie Lake eksploron kuptimet e shumta që mund të marrë një turmë trupash: një përleshje, një turmë e pakontrolluar, një ekip, një audiencë, një tufë njerëzish që binden ndaj urdhrave të një dirigjenti autoritar, apo një bandë që ndjek prenë e saj.
Në qendër të veprës qëndron vazhdimisht pyetja: ku ndodhet pushteti? Përgjigjja ndryshon vazhdimisht gjatë interpretimit, ndërsa valltarët lëvizin me një unitet të jashtëzakonshëm.
Ansambli, i përgatitur me rigorozitet, performon në nivel të shkëlqyer. Koordinimi i një numri kaq të madh interpretuesish është një arritje logjistike më vete: dhjetëra krahë e këmbë duhet të jenë në vendin e duhur, në çastin e duhur, ndërsa formacione të ndryshme – për shembull gjashtë grupe që vallëzojnë njëkohësisht me ritme të ndryshme sinkopike – bashkëjetojnë në një rend kompleks.
Lake eksploron me hollësi të gjitha mundësitë që ofron një ansambël kaq i madh, duke ofruar surpriza të vazhdueshme. Krahasimi me koreografë të tjerë që punojnë me grupe të mëdha valltarësh, si Crystal Pite, është i pashmangshëm. “Colossus” nuk arrin ndoshta pasurinë e gjuhës koreografike, thellësinë emocionale apo harkun dramatik që karakterizon veprat e Pite, por mbetet një shfaqje jashtëzakonisht e këndshme për t’u ndjekur, e qartë në komunikim dhe e interpretuar në mënyrë mbresëlënëse.