Në vitin 1918, në kulmin e një bote që po ndryshonte me ritme të shpejta, Kongresi amerikan ndërmori një hap që do të ndikonte përditshmërinë e miliarda njerëzve: themeloi zyrtarisht zonat kohore dhe miratoi për herë të parë kohën e kursimit të ditës.
Kjo praktikë – që sot na duket e zakonshme – konsiston në avancimin e orës gjatë muajve të ngrohtë, me qëllim që drita e diellit të shfrytëzohet më gjatë në mbrëmje. Me një lëvizje të vetme të akrepave, errësira shtyhet më vonë, duke ndikuar në ritmin e jetës, ekonominë dhe madje edhe psikologjinë e shoqërisë.
Vetë Shtetet e Bashkuara përfshijnë gjashtë zona kohore, secila me një diferencë prej një ore nga tjetra – një organizim i domosdoshëm për një territor kaq të gjerë. Por ideja e menaxhimit të kohës nuk mbeti brenda kufijve amerikanë.
Sot, koha e kursimit të ditës është bërë një praktikë e përhapur në shumë vende të botës, ndonëse jo universale dhe shpesh e debatueshme. Megjithatë, ajo mbetet një nga shembujt më të qartë se si njeriu, përtej natyrës, ka tentuar të “rregullojë” kohën sipas nevojave të tij.
Përgatiti: L.Veizi