Kërkesat tona janë të thjeshta – dhe nisin me ndalimin e rrjedhës së armëve drejt Izraelit
Amu Gib
Amu Gib është një nga disa të burgosur në grevë urie që presin gjyqin për vepra të dyshuara që lidhen me Palestine Action. Gib mbahet në HMP Bronzefield. Akuzat lidhen me një thyerje të dyshuar në bazën RAF Brize Norton këtë vit. Ky artikull bazohet në intervista me Ainle Ó Cairealláin, prezantues i podcast-it Rebel Matters, dhe me shkrimtarin dhe studiuesin ES Wight, të zhvilluara në ditët e 18-ta dhe 33-ta të grevës.
Ne e nisëm grevën e urisë më 2 nëntor: përvjetori i deklaratës së Balfour-it, kur Britania mbolli farat e gjenocidit që po dëshmojmë sot.
Palestinezët po përballen sërish me një dimër pa asnjë nga gjërat që i nevojiten kujtdo për të mbijetuar. Që të arrish në këtë pikë, ku Izraeli mund ta shndërrojë urinë në armë, duhet të përballesh me ata që e mundësojnë këtë. Kush i armatos? Kush u lejon kolonëve sionistë të vjedhin dhe të pushtojnë tokën palestineze? Kush lejon që Izraeli të shënjestrojë fermerë dhe njerëz që korrin ullinjtë e tyre?
Për herë të parë mësova për Palestinën në vitet e fundit të shkollës së mesme – jo nga mësuesit, por nga nxënës të tjerë, gra të reja myslimane. Atëherë nuk e kuptoja kontekstin historik, por bombardimi i popullsive civile ishte aq qartazi i gabuar. Pastaj, të shihje natyrën e përditshme të kësaj dhune, të njëjtën gjë që ndodhte nga një vit në tjetrin, ishte tronditëse. Kjo do të vazhdojë nëse njerëzit nuk i vënë fre. Dhe sa më shumë mësova për rolin e Britanisë në mundësimin e këtyre mizorive, aq më e pamundur bëhej për mua të rrija thjesht pa bërë asgjë.
Kërkesat tona janë të thjeshta. E para: mbyllja e fabrikave të armëve që furnizojnë Izraelin. E dyta: heqja nga lista e ndalimit e Palestine Action. Palestine Action është një grup proteste me veprim të drejtpërdrejtë dhe nuk duhej të ishte etiketuar kurrë si organizatë terroriste. E treta: përfundimi i keqtrajtimit të të burgosurve në paraburgim. E katërta: caktimi i menjëhershëm i lirimit me kusht. Ka njerëz prindërit e të cilëve janë shumë të sëmurë ose po vdesin, njerëz që kanë humbur ngjarje madhore të jetës. Dhe e pesta: sigurimi i një gjyqi të drejtë, përfshirë publikimin pa redaktime të korrespondencës për aktivistët midis zyrtarëve britanikë dhe izraelitë dhe tregtarëve të armëve.
Ajo që e nxiti grevën tonë të urisë ishte pjesërisht kuptimi se, ndërsa jemi këtu brenda, autoritetet e burgut mund të bëjnë çfarë të duan. Na vendosin urdhra të rremë mos-shoqërimi që të mos kalojmë kohë me njëri-tjetrin; na riorganizojnë jetët sipas qejfit; ndërhyjnë në vizitat dhe oraret e palestrës dhe censurojnë postën tonë. Mua më ndaluan pjesëmarrjen në grupin e punimeve artizanale sepse thanë se isha rrezik sigurie pasi qendisja “Free Palestine” në një jastëk – ironikisht, atë ditë kur Mbretëria e Bashkuar njohu shtetin e Palestinës.
Edhe pse në nivel material nuk duket gjithmonë sikur po “fitojmë”, zakoni i rezistencës – në krahasim me zakonin e bindjes – është diçka që ia ngulitim njëri-tjetrit përmes besimit, kujdesit dhe solidaritetit. Dhe është pikërisht ky zakon që na kujton se gjithmonë kemi zgjedhje, gjithmonë kemi imagjinatën tonë. Kjo na mban gjallë. Nuk ka as rimë as arsye në burgosjen tonë. Por kur vendos të veprosh pavarësisht se je në burg, je i lirë.
Ekziston gjithashtu përgjegjësia e vazhdueshme ndaj çlirimit të Palestinës që na solli këtu – dhe ndaj së cilës ne të gjithë mbetemi të përkushtuar. Prandaj greva jonë e urisë është një mënyrë për të shpallur se shteti nuk mund të të ndalë edhe kur të ka në burg, se nuk do të heqim dorë nga fokusi dhe përgjegjësia ndaj njerëzve, pavarësisht kushteve ku ndodhemi.
(Bojë e kuqe, e destinuar të simbolizojë gjakun, rrjedh nga ndërtesa e Ministrisë së Drejtësisë në Londrën qendrore.)
Aktivistë pro-Palestinës lyejnë me bojë të kuqe ndërtesën e Ministrisë së Drejtësisë në protestë për grevistët e urisë.
Fizikisht, tani kam humbur 11 kg dhe lëviz shumë ngadalë. Sheqeri në gjak është shumë i ulët dhe ketonet – që janë mënyra për të matur sasinë e toksinave që trupi prodhon duke u “ushqyer” me veten, duke djegur yndyrë dhe muskuj në vend të kalorive – janë shumë të larta. Dy grevistë të tjerë të urisë tashmë janë shtruar në spital. Reagimi nga të burgosurit e tjerë ka qenë i jashtëzakonshëm. Të gjithë më kontrollojnë, sigurohen që kam ujë të ngrohtë, vijnë të shoqërohen në qelinë time, më japin rroba për t’u ngrohur. Kjo pavarësisht se një roje u ka thënë të burgosurve të tjerë se do të merrnin pikë negative sjelljeje nëse na ndihmonin.
Pra, greva e urisë e ka mprehur realitetin e burgut: të bërtiturat e rojeve dhe arbitraritetin e rregullave që zbatojnë. Por, në një mënyrë tjetër, greva e urisë e bën burgun të zbehet deri në parëndësi. Ne jemi të përqendruar te bota përtej këtyre mureve dhe ajo duket shumë më reale. Ushqehemi nga çdo akt rezistence për të cilin dëgjojmë. Burgu kërkon që të jemi gjallë sipas kushteve të tyre – por tani është sipas kushteve tona, dhe pushtetin që ata mbajnë mbi ne e kemi në duart tona, në trupat tanë dhe në stomakët tanë bosh. Do të doja të mund ta përcillja sa shumë energji të jep rezistenca.
Ne kemi fuqinë, agjencinë, përgjegjësinë, krijimtarinë, zgjuarsinë dhe dashurinë që duhen për t’u ushqyer dhe për t’u vënë në veprim jo vetëm një herë, por çdo minutë të çdo dite – tani 46 ditë për disa prej nesh. Asnjëherë nuk duket sikur ajo që po bëjmë është e mjaftueshme, por në një mënyrë tjetër ndihet si gjëja më e mirë në botë.
Një zëdhënës i HMP Bronzefield tha: “Nuk mund të ofrojmë informacion për individë të veçantë; megjithatë, mund të konfirmojmë se të gjithë të burgosurit menaxhohen në përputhje me politikat dhe procedurat që rregullojnë të gjithë sistemin e burgjeve në Mbretërinë e Bashkuar. Kjo përfshin procese të specializuara shumë-agjencore, të udhëhequra nga qeveria, për të vlerësuar rreziqet individuale dhe statusin e sigurisë. Megjithatë, nëse ndonjë i burgosur ka ankesa të veçanta, ne i inkurajojmë t’i paraqesë drejtpërdrejt në burg, pasi ekzistojnë kanale të shumta për adresimin e shqetësimeve të tilla.”
*Amu Gib është një aktivist që aktualisht mbahet në HMP Bronzefield.
Përgatiti për botim: L.Veizi