Pas disa vitesh ku Hollywood dominoi skenën botërore, kinemaja evropiane po përjeton një ringjallje të vërtetë. Festivali i këtij viti në Venecia dhe San Sebastián tregoi se publiku po kërkon gjithnjë e më shumë filma me histori autentike, të thella dhe larg formulave të përsëritura të superprodhimeve amerikane.
Filma si “Anora” i regjisorit Sean Baker — fitues i Palmës së Artë në Cannes 2024 — dhe “The Substance” e Coralie Fargeat, që tronditi kritikën me mesazhin e saj për shoqërinë moderne, po tregojnë se publiku po kthehet te filmat me temë dhe identitet.
Në të njëjtën kohë, kinematografia franceze dhe ajo nordike po përjetojnë një bum të ri kreativ. Regjisorët e rinj po eksperimentojnë me forma të thjeshta rrëfimi, duke përdorur kamera të vogla, ndriçim natyral dhe aktorë jo profesionistë – një rikthim te rrënjët e artit filmik.
Ndërkohë, Europa po forcon bashkëpunimet ndërkombëtare për prodhime të përbashkëta, me qëllim që filmat të kenë shpërndarje më të gjerë dhe të konkurrojnë në tregun global. Komisioni Evropian ka shtuar buxhetin e programit Creative Europe MEDIA, për të mbështetur kinemanë si pjesë të trashëgimisë kulturore kontinentale.
Kritikët mendojnë se kjo valë e re e filmave autorë mund të rikthejë “magjinë e ekranit të madh” në një kohë kur shumë njerëz e ndjekin kinemanë vetëm në platformat online./KM