Last Updated on 04/11/2026 by Anisa
Nga Monada Mehmetaj, Strasbourg
Shumë deklarata, shumë kamera, shumë debate. Politikanët kërkojnë vëmendje, gazetarët protagonizëm, ndërsa problemet vazhdojnë të presin zgjidhje. Në një skenë ku të gjithë duan të jenë në qendër, kush po merret me atë që ka vërtet rëndësi?
Në jetën publike po ndodh një zhvendosje e dukshme dhe e dëmshme politika po kthehet gjithnjë e më shumë në industri imazhi, ndërsa një pjesë e gazetarisë po largohet nga roli i vëzhguesit kritik për t’u afruar me protagonizmin politik.
Politikanët nuk mjaftohen më me konferenca për shtyp, debate parlamentare apo deklarata institucionale. Ata prodhojnë video, publikojnë fotografi, komentojnë çdo zhvillim dhe reagojnë ndaj çdo kundërshtari. Çdo dalje bëhet mundësi për të tërhequr vëmendje dhe shumicën e rasteve vetëm për këtë, çdo deklaratë një përpjekje për të dominuar bisedën publike.
Në këtë realitet, nuk kërkohen më vetëm vota. Kërkohen ndjekës, pëlqime, shpërndarje dhe duartrokitje virtuale.
Por kur imazhi i politikanit bëhet më i rëndësishëm se rezultatet e tij, lind pyetja…a po zëvendësohet politika nga komunikimi politik?
Një video bëhet virale brenda një ore. Një problem publik mund të mbetet pa zgjidhje për njëzet vjet.
Kur deklaratat zëvendësojnë vendimet
Ekonomia, emigracioni, korrupsioni, arsimi, shëndetësia, drejtësia, papunësia dhe siguria janë tema që rikthehen në çdo cikël politik. Ndryshojnë qeveritë, partitë dhe premtimet, por shumë prej problemeve mbeten po aty.
Problemi nuk është se politikanët flasin. Është se shpesh të folurit bëhet zëvendësues i veprimit.
Një deklaratë kundër korrupsionit nuk është luftë kundër korrupsionit. Një vizitë në spital nuk është reformë në shëndetësi. Një fotografi me të rinjtë nuk është politikë punësimi. Dhe një premtim për të ndalur emigracionin nuk është strategji që u jep njerëzve arsye për të qëndruar.
Megjithatë, prezantimi i një aktiviteti shpesh shitet si provë e punës së kryer. Problemi shpallet, diskutohet, përdoret në përplasjet politike dhe pastaj harrohet, derisa të rikthehet në ciklin e radhës të deklaratave.
Ndërkohë, përgjegjësia kalon nga një institucion te tjetri, nga qeveria te opozita, nga e kaluara te premtimet për të ardhmen.
Po gazetaria? Kush e mban pushtetin përgjegjës?
Gazetaria ka një mision thelbësor në demokraci: të kontrollojë pushtetin, të verifikojë deklaratat, të kërkojë llogari dhe të informojë publikun në mënyrë të pavarur.
Por çfarë ndodh kur gazetari nuk kënaqet më me rolin e atij që bën pyetje dhe kërkon të bëhet protagonist i debatit politik?Kur intervista kthehet në arenë për ekspozimin e qëndrimeve personale? Kur analiza zëvendësohet nga përplasja dhe komenti politik bëhet i vështirë për t’u dalluar nga pozicionimi politik?
Gazetarët kanë të drejtë të kenë opinione dhe të kritikojnë. Por të analizosh pushtetin është një gjë, të bëhesh pjesë e lojës së tij politike është tjetër. Detyra e gazetarit nuk është të jetë pa mendime, por të mos ngatërrojë opinionin me faktin, kritikën me aktivizmin dhe informimin me protagonizmin personal.
Kur gazetari sillet si politikan, rrezikon të humbasë distancën profesionale. Dhe publiku humbet një pikë të rëndësishme referimi për të dalluar informacionin nga pozicionimi politik.Gazetaria nuk ka nevojë për më shumë protagonistë në ekran. Ka nevojë për pyetje të vështira, verifikim dhe pavarësi.
Dy role, një garë për vëmendje
Politikanët duan të kontrollojnë mesazhin. Disa gazetarë duan të përcaktojnë debatin. Të dyja palët konkurrojnë për vëmendjen publike, ndërsa qytetarët rrezikojnë të mbeten spektatorë të një shfaqjeje ku ndryshojnë personazhet, por jo skenari.
Politikanët sulmojnë, gazetarët reagojnë. Gazetarët provokojnë, politikanët përgjigjen. Një deklaratë prodhon një tjetër, një debat televiziv ushqen rrjetet sociale dhe cikli vazhdon.
Vëmendja nuk mungon. Ajo që mungon shpesh janë rezultatet.
Sigurisht, jo çdo politikan që përdor rrjetet sociale është thjesht një influencues dhe jo çdo gazetar që shpreh opinion ka braktisur profesionin. Problemi nis kur kufijtë mes roleve mjegullohen dhe protagonizmi bëhet më i rëndësishëm se përgjegjësia.
Demokracia ka nevojë për politikanë që marrin vendime dhe gazetarë që i kontrollojnë ata. Jo për dy grupe figurash publike që konkurrojnë për të njëjtën skenë.
Kush merret me problemet që mbeten?
Kur politikanët janë të zënë me imazhin e tyre dhe gazetarët me profilin personal, kush i ndjek premtimet deri në fund? Kush pyet ku shkuan fondet, pse reformat mbetën në letër dhe kush duhet të mbajë përgjegjësi?
Përgjegjësia nuk përfundon me një deklaratë, një intervistë apo një postim në rrjetet sociale.
Politikanët duhet të gjykohen nga vendimet dhe rezultatet e tyre. Gazetarët nga saktësia, pavarësia dhe integriteti i punës. Numri i ndjekësve nuk është bilanc qeverisjeje, as popullariteti televiziv provë e cilësisë gazetareske.
Ndoshta kjo është kriza që duhet të na shqetësojë më shumë: kemi gjithnjë e më shumë komunikim, por jo domosdoshmërisht më shumë përgjegjësi. Kemi debate për problemet dhe debate për njerëzit që flasin rreth tyre, por shumë pak këmbëngulje për zgjidhjen e tyre.
Shoqëria nuk ka nevojë për një tjetër garë për vëmendjen. Ka nevojë për politikë që matet me rezultate, gazetari që nuk i shërben as pushtetit dhe as ambicies personale, dhe institucione që e kuptojnë llogaridhënien si detyrim, jo si strategji komunikimi.
Në fund, pyetja nuk është nëse politikanët duhet të përdorin rrjetet sociale apo nëse gazetarët duhet të kenë opinione. Pyetja është nëse secili po përmbush ende rolin për të cilin ekziston. Sepse kur politikanët harrojnë të qeverisin dhe gazetarët harrojnë të kontrollojnë pushtetin, publiku mbetet mes zërave që flasin pa pushim, por nuk japin përgjigje. Politikanët mund të fitojnë ndjekës. Gazetarët mund të fitojnë audiencë. Por kush do ta fitojë betejën për zgjidhjen e problemeve?
Demokracia nuk ka për më shumë personazhe publike. Ka nevojë për më shumë llogaridhënie. Dhe llogaridhënia nuk transmetohet drejtpërdrejt. Ajo dëshmohet me rezultate.