“Mendoj se regjimi i talebanëve do të bjerë herët a vonë, por pyetja që duhet të bëjmë është se çfarë do të ndodhë më pas. Tani në Afganistan ekziston një situatë shumë e rrezikshme: aty takohen terroristë nga të gjitha vendet përreth. Por ka edhe nga ata që duan të kthehen për të jetuar në qytet dhe nuk duan më të luftojnë.”
Kështu shprehet regjisorja afgane Shahrbanoo Sadat në Romë, autore e filmit “No Good Men”, i cili del në kinema më 28 maj me Be Water Film dhe Medusa. Filmi është një komedi romantike e pazakontë, me protagoniste Naru (luajtur nga vetë regjisorja), e vetmja kameramane në stacionin kryesor televiziv të Kabulit, e cila përpiqet të mbajë kujdestarinë e djalit të saj pas ndarjes nga bashkëshorti.
E bindur se “burrat e mirë nuk ekzistojnë” në vendin e saj, Naru përballet me një realitet që ndryshon kur takon Qodratin, gazetarin më të rëndësishëm të Kabul News, i cili i ofron një mundësi profesionale. Mes tyre lind edhe puthja e parë në kinemanë afgane. “Isha e tmerruar nga ajo skenë”, rrëfen regjisorja, e cila u detyrua edhe të aktrojë, pasi asnjë aktore afgane nuk do ta pranonte një skenë të tillë. “Ndërsa e shkruaja isha e lumtur, por realizimi ishte krejt tjetër gjë. E dija që, duke njohur realitetin në Afganistan, do të gjykohesha sërish.”
Filmi është xhiruar në Gjermani, ku Sadat jeton në mërgim që nga viti 2021, me ndihmën e komunitetit afgan dhe një skenografie që rikrijon një Kabul të besueshëm. “Erdha në Evropë në shkurt 2020 për të shkruar dhe mbeta e bllokuar gjatë izolimit. Më pas u ktheva në Kabul, por në gusht 2021 qyteti ra në duart e talebanëve dhe u evakuova për në Gjermani. Pas kësaj, gjithçka ndryshoi. Edhe pse mendoja se një komedi romantike mund të dukej e parëndësishme, ajo u bë edhe më urgjente dhe e rëndësishme.”
Regjisorja e lindur në vitin 1990 shton se dëshiron të flasë sidomos për gratë afgane: “Ndihem si e mbijetuar krahasuar me motrat dhe nënën time. Kam privilegjin të flas anglisht dhe t’i drejtohem botës, prandaj ndiej përgjegjësi të flas në emër të grave që nuk kanë zë.”
Duke komentuar politikat e talebanëve mbi martesat e fëmijëve, ajo thotë se ato nuk përbëjnë risi: “Ato kanë ekzistuar gjithmonë. Afganistani ka qenë i mbushur me raste të tilla. Talebanët thjesht i përdorin këto çështje si mjete negociuese në marrëdhëniet me vende të tjera. Është një oportunizëm politik, jo një ndryshim real kulturor.”