Harrojeni “të folurin në publik”, tashmë ajo që shumë njerëzve nuk u pëlqen më është “të folurit me këdo në publik”.
Gjithnjë e më shumë njerëz tashmë i shmangen plotësisht të folurit me këdo në publik. Të komunikosh me dikë të panjohur që ke pranë teksa je ulur në mjete të transportit urban, në bare, dyqane apo teksa po mërzitesh së prituri në rradhë është kthyer në një fenomen në zhdukje, që e ndeshim tek të moshuarit dhe shumë më rrallë tek të rinjtë.
Kufjet e teknologjisë së fundit “mos më fol”, telefonat celularë dhe mediat sociale në përgjithësi, rritja e përdorimit të punës nga shtëpia, futja e ekraneve me prekje në restorantet me porosi, pandemia konsiderohen si faktorë ndikues në mungesën e ndërveprimit me këdo në publik.
“Gjenerata Z është brezi i parë në histori që ka performancë më të dobët se brezi i mëparshëm në matjet kognitive”, shprehet Dr. Jared Cooney Horvath, neuroshkencëtar.
Sipas psikologes, Esther Perel, diçka që më parë vinte natyrshëm, tani është subjekt mallimi dhe magjepsjeje, sikur të ishte një fenomen i rrallë antropologjik.
“Është krejt e natyrshme të kesh frikë nga refuzimi, poshtërimi, ofendimi ose tejkalimi i kufirit kur fillojmë një bisedë – ose edhe kur i përgjigjemi përpjekjes së dikujt tjetër.”
Sipas një studimi nga Universiteti i Virxhinias, njerëzit kanë tendencë të nënvlerësojnë se sa shumë do ta shijojnë bisedën, do të ndihen të lidhur me partnerin e tyre të bisedës dhe do të pëlqehen nga partneri i tyre i bisedës.
Çelësi është të ulesh riskun. Bëje më pak të rëndësishëm. Mos u përqendro te ajo që mund të shkojë keq. Gjithashtu, mos u përqendro te sa e mrekullueshme mund të jetë kjo.
Thjesht po thua: “Sot është ftohtë, apo jo?” Nuk po i kërkon dikujt të të bashkohet në një përpjekje për paqe botërore. Në mënyrë të ngjashme, nëse dikush të afrohet dhe nuk dëshiron të përgjigjesh, thjesht ji i sigurt dhe i qartë qoftë me gjestet e tua (shiko poshtë, mos krijo kontakt me sy) ose me të folur: “Nuk mund të flas tani.”
Nga ana tjetër psikologia e Universitetit të Sussex, Gillian Sandstrom, i quan këto hapa bisedorë “akte të vogla humanizuese”.
“Është e rëndësishme të theksohet aspekti “i vogël”. Ndonjëherë mendoj se njerëzit janë të mbingarkuar nga “madhësia” në mendjen e tyre e frikës nga ndërveprimi dhe sa e pabarabartë duket kjo pranë “vogëlësisë” së realitetit patetik. Mos u jepni shumë kohë momenteve që kalojnë. Besojini vetes të lexoni sinjalet sociale dhe të kuptoni se si qëndroni në lidhje me to. Njihni veten dhe personalitetin tuaj.”
Sipas saj jo të gjithë duan të flasin dhe jo të gjithë duan të flasin me ta dhe kjo është në rregull, pasi çdo gjë varet nga dita dhe nga humori i secilit.
“Jepini vetes kartat e “daljes nga burgu” në këto biseda. Nëse dikush nuk përgjigjet, supozoni se nuk ju ka dëgjuar ose se po kalon një ditë të keqe. Nëse dikush ju flet dhe ndiheni në siklet ose po kaloni një ditë të keqe, nuk është puna juaj të jeni të sjellshëm ose të sjellshëm. Nëse përpjekja e tyre ishte me qëllime të mira, ata do ta kalojnë atë. Nuk kemi nevojë të shmangim njëri-tjetrin. Por gjithashtu nuk kemi pse të jemi në autopilotin e mirësisë gjatë gjithë kohës”-pohon Sandstrom.
Ajo prej të cilës mund të ngrihet një alarm për mënyrën sesi po qaset brezi i fëmijëve në lidhje me ndërveprimin në publik është deklarata e Dr. Rangan Chatterjee teksa pohoi në një intervistë se po rritet një brez fëmijësh që kanë vetëbesim të ulët dhe që nuk dinë si të zhvillojnë biseda.
“Kjo shkon më thellë se ankthi i adoleshencës apo preferencat personale. Dhe ndoshta më thellë se mbështetja jonë e tepërt te telefonat. Po humbasim një aftësi themelore njerëzore. Aftësia për të folur me të tjerët dhe për t’i kuptuar ata, po kompromentohet.”/mxh