Vetja ime adoleshente ishte e turpshme dhe e mjerë, para se një film për rritjen të shpërthente një adoleshencë me alkool, seks dhe droga. Ishte një festë që zgjati me vite, e cila në fund u rrëzua me zhurmë.
Sipas rrëfimit për Olivia Ladanyi
Në moshën 13-vjeçare, pothuajse brenda natës, nga një fëmijë i lumtur që dashuronte teatrin muzikor, u shndërrova në një adoleshente të trishtuar dhe të vetmuar. Gjërat që më interesonin deri dje u bënë papritur të parëndësishme, ndërsa kuptova se asgjë dhe askush nuk kishte rëndësi, e më pak se të gjithë, unë. Është një ankth që të rriturit shpesh e kanë të vështirë ta mbajnë mend ose ta kuptojnë; siç thotë edhe vargu i famshëm nga filmi The Virgin Suicides: “Padyshim, Doktor, ju nuk keni qenë kurrë një vajzë 13-vjeçare.”
Duke ndjekur një shkollë katolike vetëm për vajza, unë as që e dija se seksi, droga dhe alkooli ekzistonin, apo që ato kishin “vlerë” sociale, derisa pashë filmin Thirteen për herë të parë në moshën 14-vjeçare, pasi pashë një foto në Pinterest. Rebelimi i pakujdesshëm që portretizonin dy shoqet e ngushta ishte joshës për mua. Brenda pak javësh pas shikimit të filmit, takova disa vajza nga shkolla mikse përballë që bënin seks, shkonin në festa dhe merrnin drogë. Shpejt, fillova t’i bëja të gjitha edhe unë.
Në dramën provokuese të vitit 2003, që nisi karrierën e Evan Rachel Wood, 13-vjeçarja Tracy shpon gjuhën e më pas kërthizën. Kështu bëra edhe unë. Ndërrova bluzat e gjera të Hunger Games me kanotiere të shkurtra (crop tops), xhinse me bel të ulët dhe reçipeta push-up. I lyeva flokët biond platin dhe u lëshova fshehurazi natën pasi prindërit shkonin në shtrat. Ata nuk e kishin idenë se çfarë po bëja. Shkoja në festa në vila luksoze, ku deheshim keq dhe i bënim tatuazhe njëri-tjetrit. Bëra seks për herë të parë. Provova acid (LSD).
Nga hiri në ngjyra fluoreshente
Para kësaj, isha ndjerë tmerrësisht “jo cool”, sikur po qëndroja para një xhami izolues ndaj zhurmës, duke parë të tjerët që qeshnin me një batutë që unë nuk e kisha dëgjuar. Papritur, jeta mori ngjyra përsëri, dhe jo thjesht ngjyra, por ngjyra fluoreshente. Tani vajzat “cool” donin të ishin shoqet e mia dhe njerëzit në shkollë flisnin për mua; isha interesante, isha dikushi. Në festa me këto vajza dhe djemtë e bukur, ndihesha e rëndësishme. Thirteen më kishte mësuar se nëse i bëje ato gjëra, ishe “cool”, dhe nëse ishe “cool”, ti kishe vlerë.
Dëgjon për njerëz që festojnë kur janë të rinj dhe lodhen nga kjo para se të rriten, por me mua nuk ndodhi ashtu. Vazhdova gjuutinë edhe në fund të adoleshencës, duke kërkuar adrenalinë, validim dhe mirënjohje që isha e veçantë. Edhe pse e dija që nuk ishte e shëndetshme, m’u deshën vite për të kuptuar se nuk kisha nevojë të dehesha gjithmonë aq shumë sa të më mbanin krahësh për në shtëpi. Mendoja se ky ishte i gjithë qëllimi, dhe ende po përpiqesha të mbushja zbrazëtinë që ishte shfaqur kur isha 13 vjeç duke qenë personi i fundit që largohej nga festa.
Fundi i dhimbshëm
Kjo mbaroi në vitin 2024 me një episod psikotik. Isha 20 vjeç, jetoja në konviktin e universitetit por nuk isha studente, punoja në një punë zyre dhe dehesha të martën pa asnjë arsye. E vetmja gjë që prisja ishin pushimet për të cilat kisha kursyer. Por kur arritëm atje, i kalova limitet. Pas disa ditësh pa gjumë dhe duke marrë çfarëdo që më ofrohej, hyra në një gjendje psikoze që zgjati dy ditë e gjysmë. Kur u ktheva në vete dhe pashë frikën në sytë e miqve të mi, u detyrova të ballafaqohesha me mënyrën se si isha sjellë që nga adoleshenca dhe dëmin që e kisha konsideruar si normal.
Filmi Thirteen më ofroi një “skenar” se si të mbijetoja në egërsinë e adoleshencës përmes teprimit. Për një vajzë të vetmuar, kjo u duk si një ilaç dhe jo si paralajmërimi që filmi synonte të ishte. Do t’i kisha bërë ato gjëra herët a vonë, por shpejtësia me të cilën ndodhën nuk ishte rastësi. Ishte sikur më ishte dhënë një përgjigje që e kisha kërkuar me dëshprim, dhe pastaj e gjeta duke më pritur pas kthesës.
Tani kam kuptuar se ajo nga e cila po ikja ishte vetvetja dhe zbrazëtia që ndjeja brenda. Mendova se mund të fshihesha brenda netëve të argëtimit dhe kënaqësive të shpejta, por përfundimisht, duhej të përballesha me veten.
Vazhdoj të dëshiroj të kem rëndësi, të ndihem interesante dhe e gjallë, por tani e gjej këtë te miqësia, puna ime dhe kreativiteti. Filmi Thirteen, i cili përfundon në mënyrë rrëqethëse me Tracin të vetmuar duke u rrotulluar në një lojë rrotulluese (roundabout), nuk më mësoi vetëm si të ikja nga vetja – më tregoi koston e asaj ikjeje.
Burimi: theguardian.com/ Përgatiti për botim: L.Veizi