Last Updated on 09/10/2025 by adminfjala
Sekretari i drejtësisë në hije u ankua për mungesë integrimi në një zonë që ka treguar, herë pas here, se është për të gjithë.
Nga Nazia Parveen
“Handsworth zgjohet / Por Handsworth nuk fle kurrë… Me rrënjë të thella që shtrihen kudo / Ne që e njohim këtë vend / Mund ta quajmë hapësirën tonë private… Ne jemi një popull dhe krenarë për Handsworth-in… Ky është një vend për të gjithë.”
Poeti i ndjerë Benjamin Zephaniah ishte bir krenar i Handsworth-it dhe, si shumë prej nesh që u rritëm atje, e kuptonte kompleksitetin e tij dhe e donte gjallërinë e vendit. Zephaniah vdiq në vitin 2023, por me siguri do të kishte pasur shumë për të thënë mbi komentet e fundit të Robert Jenrick, sekretar i drejtësisë në hije, lidhur me këtë lagje të shumëllojshme të Birmingham-it.
Jenrick u ankua se gjatë vizitës së tij “nuk pa asnjë fytyrë të bardhë tjetër”, duke thënë se zona ishte “sa më afër një slumi që kam parë ndonjëherë në këtë vend”. Pasi vuri në dukje mungesën e njerëzve të bardhë, ai shtoi se kjo nuk kishte të bënte “me ngjyrën e lëkurës apo me fenë”, por me faktin që, sipas tij, njerëzit duhej të “jetonin pranë njëri-tjetrit”.
Kur u zgjova dhe dëgjova komentet e shtrembëruara të Jenrick-ut, si një bijë britanike-aziatike e prindërve emigrantë, ndjeva menjëherë se isha bërë pjesë e ushqimit të fundit të kësaj lufte kulturore, e futur në kategorinë e “të tjerëve”, pa asnjë reflektim se çfarë do të thoshin ato fjalë për miliona britanikë me origjinë të zezë, aziatike apo pakicë etnike, si unë.
Marrëdhënia ime me Handsworth-in është e ndërlikuar. Kam lindur dhe kam jetuar atje deri në fund të adoleshencës, dhe nëna ime e anëtarë të afërt të familjes ende jetojnë në zonë. Të dy prindërit e mi punonin në të njëjtën fabrikë pambuku, pronë e një familjeje Gujarati, pranë shtëpisë sonë. Ndonjëherë futesha fshehurazi për t’i parë: më pëlqente zhurma e makinave qepëse dhe mënyra si babai im drejtonte presat e mëdha të hekurit, ndërsa nëna ime, ulur me të tjerat, qepte uniforma.
Duke i parë të gjithë në punë, m’u ngulit një ndjenjë e fortë e etikës së punës, që më shoqëron edhe sot. Luanim kriket në rrugicën tonë me fqinjë me origjinë nga Bangladeshi, India e Pakistani, por edhe me të bardhë. Fundjavat dhe pasditet shpesh i kalonim në Soho Road, atëherë një arterie e gjallë, ku kuzhinat mbusheshin me aromën e samosave dhe ëmbëlsirave indiane, ndërsa nuset blinin lehenga-t e tyre të qëndisura në dyqanet e shumta të stofrave; ndërkohë të tjerët shkonin në tempuj, xhami apo kisha aty pranë. Ishte, siç shkruante Zephaniah në poezinë e tij për atë rrugë, një vend për të gjithë.
Sot, ashtu si atëherë, Handsworth-i është një mozaik etnik. Nga rreth 12 mijë banorë, 91.3% identifikohen si pjesë e grupeve BAME (Black, Asian and Minority Ethnic). Sipas Këshillit Bashkiak të Birmingham-it, përbërja etnike është: 25% pakistanezë, 23% indianë, 10% nga Bangladeshi, 16% afrikano-karaibe, 10% të përzier apo të tjerë, dhe 9% të bardhë.
Shëndeti i banorëve është më i keq se mesatarja kombëtare dhe zona konsiderohet ndër më të varfrat e qytetit, me norma punësimi shumë më të ulëta se mesatarja e Birmingham-it. Më parë kam shkruar për këtë marrëdhënie të ndërlikuar mes varfërisë, integrimit dhe imigracionit, sidomos gjatë serisë “Voices and Votes” dhe referendumit të Brexit-it.
Handsworth, si çdo zonë me nivel të lartë varfërie, ka problemet e veta. Në vitet e fundit janë shtuar rastet e prostitucionit, sjelljeve antisociale, dhe abuzimit me alkoolin e drogat. Komunitetet e ndryshme jetojnë pranë njëra-tjetrës, edhe pse që në fëmijërinë time kishte grupe që nuk përziheshin, por asgjë që të justifikonte pohimin e Jenrick-ut për “jeta paralele”.
Pastaj janë koshat e plehrave. Punëtorët e pastrimit në Birmingham janë në grevë që nga janari dhe në mars dolën në grevë të pacaktuar për shkak të prerjeve në paga e vende pune. Malet e thasëve të zinj dhe koshat që mbusheshin rrugëve sollën shtim të minjve në disa pjesë të qytetit. Jenrick këtë e quajti “problem plehrash”, duke e krahasuar zonën me një “slum” dhe duke lënë të kuptohej se kishte lidhje me mungesën e integrimit.
Vetëm disa javë më parë, fola me të afërmit e mi të irrituar për këtë “llotari koshash”. Ata që jetonin në pjesën pak më të pasur të Handsworth Wood kishin pastrues që vinin rregullisht, por vetëm pak rrugë më tutje, në Handsworth, mbeturinat grumbulloheshin jashtë shtëpive – përfshirë dhe shtëpinë e nënës sime, që është një nga gratë më të kujdesshme për pastërtinë që mund të njohësh.
Jenrick injoroi vitet e tëra të neglizhencës dhe masave shtrënguese që kanë rënduar mbi zonën. Por në të vërtetë, kjo nuk kishte të bënte fare me Handsworth-in: ishte një manovër cinike politike, për të konkurruar me retorikën e partisë Reform, për të ndezur përçarje dhe për të përdorur ngjyrën e lëkurës për të bërë politikë. Rreziku nuk qëndron në vende si Handsworth, por në fjalët e Jenrick-ut.
Ai tha se në Handsworth pa një Britani në të cilën nuk do të donte të jetonte.
Në gusht, nëna ime iu nënshtrua një operacioni të madh në zemër, dhe ndërsa rrija pranë shtratit të saj në spital, njëri pas tjetrit hynin vizitorë – disa familjarë, të tjerë miq nga komuniteti. Në ato momente të vështira, komuniteti u mblodh rreth saj, ashtu siç mbaj mend se ndodhte gjithmonë në fëmijërinë time. Ky është lloji i vendit ku dua të jetoj.
*Nazia Parveen është redaktore menaxhuese asistente në “The Guardian”/ Përgatiti për botim: L.Veizi