Në prillin e vitit 1961, ndërsa era e dekolonizimit po përfshinte botën, një grup gjeneralësh francezë ndërmorën një akt të dëshpëruar për të ndalur rrjedhën e historisë. I njohur si Puçi Algjerian i vitit 1961, ky grusht shteti i dështuar synonte të detyronte presidentin e Francës, Sharl de Gol, të mos hiqte dorë nga Algjeria Franceze.
Në atë kohë, Algjeria ishte bërë qendra e një konflikti të përgjakshëm mes forcave franceze dhe lëvizjes për pavarësi. Por për një pjesë të ushtrisë franceze, sidomos për ata që kishin luftuar në terren, ideja e braktisjes së kolonisë ishte e papranueshme. Ata e shihnin këtë si tradhti ndaj mijëra kolonëve evropianë dhe ndaj muslimanëve që kishin mbështetur Francën.
Në krye të komplotit ishin katër gjeneralë: Maurice Challe, Edmond Jouhaud, André Zeller dhe Raoul Salan. Ata morën kontrollin e përkohshëm të Algiers, duke shpresuar se pjesa tjetër e ushtrisë do t’u bashkohej dhe se presioni do ta detyronte qeverinë në Paris të ndryshonte kurs.
Por llogaritjet e tyre rezultuan të gabuara. Në një fjalim të drejtpërdrejtë drejtuar kombit, De Gol u bëri thirrje ushtarëve dhe qytetarëve të mos i bindeshin rebelëve. Thirrja e tij pati efekt të menjëhershëm: shumica e ushtrisë qëndroi besnike ndaj shtetit, duke izoluar puçistët.
Brenda pak ditësh, grushti i shtetit u shemb. Disa nga organizatorët u arrestuan, të tjerë u arratisën, ndërsa përpjekja për të ruajtur Algjerinë si pjesë të Francës mori një goditje vendimtare. Në këtë episod të tensionuar, një ushtar francez humbi jetën aksidentalisht – një viktimë e vetme në një përplasje që mund të kishte përshkallëzuar në luftë civile.
Puçi Algjerian mbeti një moment kyç në historinë franceze, një përpjekje e fundit e një pjese të ushtrisë për të ndalur pavarësinë e Algjerisë. Por rrjedha e historisë ishte tashmë e pandalshme: vetëm një vit më vonë, Algjeria do të shpallte pavarësinë, duke i dhënë fund një kapitulli të gjatë dhe të dhimbshëm kolonial.