Last Updated on 05/11/2026 by Monika
Nga Andi Mustafaj
Më ndiq deri në fund.
E kam lexuar shpesh në komentet poshtë statuseve të mia. E kam dëgjuar po aq shpesh në studiot e ndryshme.
Mjaftueshëm sa ta vendos veten në pikëpyetje. A mos jam unë në gabim?
Ndaj bëra diçka shumë të veçantë. Mund ta bësh edhe ti sonte, në pesë minuta.
Hapa llogaritë e socialistëve që njohin dhe kërkojnë një kushdo kërkon largimin e Edi Ramës nga drejtimi i Partisë Socialiste.
Jo nga posti i Kryeministrit, por nga drejtimi i partisë.
Asnjë.
Të gjithë gjë te Partia Mundësia. Te Lëvizja Shqipëria Bëhet. Te Lëvizja Bashkë. Si edhe te Lëvizja Socialiste për Integrim, që ka drejtues në burg.
Kritika, lavdërime, sulme. Por asnjëherë, si një herë të vetme, për ndryshimin e kryetarit të tyre.
Pastaj gërmova në kujtesën time. Jam tridhjetë e tetë vjeç dhe në politikë që nga adoleshenca.
Asnjëherë nuk i kam kërkuar një partie ku nuk bëj pjesë të ndërrojë kryetarin.
Tani që e mendoj, nuk më ka shkuar si ndër mend. Betejën, në çdo kohë, e kam pushtetin dhe jo me partitë, të cilat organizohen si të duan.
Vetëm pushteti vendos mbi jetën time. Një parti në opozitë nuk vendos asgjë mbi askënd.
Pra kemi një kërkesë që nuk i bëhet asnjë partie në këtë vend. Përveç njërës.
Vetëm ky element duhet të mjaftojë për të gjetur kemi të bëjmë me një rrëfim të imponuar. Një narrativë që sinon anestezimin e mendimit kritik.
Si e tillë, ajo duhet të ketë një kohë të caktuar të llojit të veçantë. Atë që kërkon zgjimi i mendjes së saj nga propaganda.
Kjo kërkesë, në formë urdhëruese, lidhet nga ata që e formulojnë me ikjen si ndikojnë në domino të Edi Ramës.
A qëndron kjo logjikë?
Ndiqe përgjigjen nesër, në pjesën e dytë të shkrimit.