Në vitin 1989, në një cep të vogël por simbolik në brigjet e Detit të Kuq, u zhvillua një moment që shënoi fundin e një mosmarrëveshjeje të gjatë: flamuri i Egjiptit u ngrit në Taba, duke vulosur përfundimin e okupimit izraelit që kishte nisur që prej Lufta Gjashtë Ditore në vitin 1967.
Taba, një qytet i vogël kufitar mes Egjiptit dhe Izraelit, kishte qenë për vite me radhë një “mollë sherri” mes dy vendeve. Edhe pse Traktati i Paqes Egjipt-Izrael i vitit 1979 kishte hapur rrugën për normalizimin e marrëdhënieve dhe rikthimin e pjesës më të madhe të Gadishullit të Sinait Egjiptit, çështja e Tabës mbeti pezull.
Mosmarrëveshja nuk kishte të bënte vetëm me një territor të vogël, por me interpretimin e kufirit, një vijë e hollë në hartë që mbante peshën e historisë dhe krenarisë kombëtare. Për vite me radhë, dy shtetet u përballën në tryezën e negociatave dhe në arbitrazh ndërkombëtar, duke kërkuar një zgjidhje pa rikthyer armët.
Në fund, diplomacia fitoi aty ku dikur kishte folur lufta.
Pas një procesi të gjatë negociatash dhe vendimesh ndërkombëtare, në shkurt të vitit 1989 u arrit marrëveshja përfundimtare: shumica e territorit të Tabës iu kthye Egjiptit. Izraeli mbajti vetëm një shtrirje të vogël plazhi, rreth 250 metra, si pjesë e kompromisit.
Ngritja e flamurit egjiptian në Taba nuk ishte thjesht një akt formal. Ishte një simbol i rikthimit të sovranitetit, por edhe i një epoke të re në marrëdhëniet mes dy vendeve – një dëshmi se konfliktet më të gjata mund të zgjidhen përmes dialogut.
Historia e Tabës mbetet një kujtesë e rrallë në Lindjen e Mesme: se edhe pas dekadash tensioni, një vijë kufitare mund të përcaktohet jo nga armët, por nga marrëveshja.
Përgatiti: L.Veizi