Në vitin 1947, në një botë ende të tronditur nga shkatërrimet e Lufta e Dytë Botërore, një frazë e re hyri në fjalorin politik ndërkombëtar dhe do të shënonte një epokë të tërë: “Lufta e Ftohtë”.
Ishte diplomati dhe këshilltari amerikan Bernard Baruch ai që e përdori fillimisht këtë term publikisht për të përshkruar marrëdhëniet gjithnjë e më të ngrira mes Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik. Nuk ishte një luftë e shpallur, nuk kishte beteja të hapura mes dy superfuqive, por tensioni ishte i pranishëm në çdo kontinent, në çdo marrëveshje dhe në çdo fjalim politik.
Në thelb, bota po ndahej në dy pole të mëdha. Nga njëra anë qëndronin Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre perëndimorë, dhe nga ana tjetër Bashkimi Sovjetik me Bllokun Lindor. Kjo ndarje nuk ishte vetëm ushtarake apo politike; ajo ishte ideologjike, ekonomike dhe kulturore – një përplasje mes dy mënyrave të ndryshme të konceptimit të botës.
Rrënjët e kësaj përplasjeje ishin hedhur menjëherë pas përfundimit të luftës, me doktrinën e vitit 1945 që shpalli politikën e frenimit ndaj komunizmit. Por në vitin 1947, me artikulimin e qartë të këtij realiteti të ri, u bë e dukshme se paqja nuk kishte sjellë unitet, por një ekuilibër të brishtë frike.
Kjo periudhë, që do të zgjaste për dekada, nga fundi i viteve ’40 deri në shpërbërjen e Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik (1991), do të përcaktonte fatin e botës moderne. Ishte një luftë pa front, por me hije të gjata: gara armësh, konflikte proxy, spiunazh dhe një garë e pandalshme për ndikim global.
Kështu nisi epoka e Luftës së Ftohtë – një kohë kur paqja dhe frika ecën krah për krah, dhe bota u mësua të jetonte me tensionin si gjendje të përhershme.