Në prill të vitit 1975, një ngjarje e përgjakshme në rrugët e Bejruti do të shënonte fillimin e një prej konflikteve më shkatërruese në Lindjen e Mesme moderne. Një sulm i armatosur nga milicitë e Falangistët libanezë kundër anëtarëve të Frontit Popullor për Çlirimin e Palestinës përfundoi me vrasjen e 26 personave, duke ndezur fitilin e Luftës Civile të Libanit.
Por kjo përplasje nuk ishte një akt i izoluar. Ajo ishte shpërthimi i një tensioni të akumuluar prej vitesh mes komuniteteve fetare dhe politike në Liban – një vend i ndërtuar mbi një ekuilibër të brishtë midis të krishterëve maronitë, myslimanëve sunitë, shiitë dhe grupeve të tjera. Prania e organizatave palestineze dhe përfshirja e fuqive të jashtme vetëm sa e përkeqësonin këtë ekuilibër.
Ajo që filloi si një seri përplasjesh të armatosura u shndërrua shpejt në një luftë të gjithanshme, ku milicitë rivale, ushtri të huaja dhe grupe të armatosura luftonin për territor, pushtet dhe mbijetesë. Për 15 vite me radhë, Libani u kthye në një fushëbetejë të përhershme.
Bilanci ishte tragjik: rreth 200 mijë njerëz humbën jetën, qindra mijëra të tjerë u plagosën ose u detyruan të largoheshin nga shtëpitë e tyre. Kryeqyteti Bejrut u nda në zona lindore dhe perëndimore, ndërsa dhuna, bombardimet dhe rrëmbimet u bënë pjesë e përditshmërisë.
Para luftës, Libani njihej si “Zvicra e Lindjes së Mesme”, një vend me ekonomi të lulëzuar dhe një destinacion i preferuar turistik në brigjet e Mesdheut. Por konflikti e shkatërroi këtë imazh. Hotelet luksoze u kthyen në rrënoja, infrastruktura u rrënua dhe reputacioni i vendit u zhduk bashkë me paqen.
Lufta Civile e Libanit përfundoi zyrtarisht në vitin 1990, por plagët e saj – politike, shoqërore dhe psikologjike – vazhdojnë të ndihen edhe sot. Ajo mbetet një kujtesë e fuqishme se si një shoqëri e fragmentuar mund të rrëshqasë me shpejtësi drejt shkatërrimit total.