Deklarata e sotme e kryeministrit për agjentët e BKH-së nuk ishte një episod folklorik apo një shaka për konsum publik. Ajo funksionoi si një mesazh i koduar politik, i drejtuar drejtpërdrejt ndaj Drejtësisë së Re. Përmendja e hyrjes në godinën e Këshillit të Ministrave pa dorëzimin e armëve u shndërrua në një sinjal force, ku pushteti ekzekutiv kujton se territori i tij nuk është i hapur për çdo autoritet.
Në mënyrën se si u ndërtua rrëfimi, kryeministri u pozicionua si garant i një hapësire të shenjtë, ku rregullat nuk burojnë nga ligji abstrakt, por nga vullneti i tij. Ironia dhe toni përçmues nuk ishin të rastësishëm: ato shërbyen për të relativizuar autoritetin e një institucioni që po fiton peshë dhe për ta paraqitur ndërhyrjen e tij si të tepruar, pothuajse provokuese.
Kjo nuk është një përplasje e hapur, por një konflikt i rafinuar i epokës “paraeuropiane”, ku pushteti nuk bërtet, por flet qetë; nuk ndalon, por sugjeron; nuk kërcënon, por vendos kufij të padukshëm. Mesazhi është i thjeshtë: drejtësia mund të ekzistojë, por vetëm brenda hapësirave që i cakton ekzekutivi. Godina e Kryeministrisë shfaqet kështu si një pronë simbolike, ku sovraniteti ndalet në prag.
Në thelb, kemi të bëjmë me një duel për fjalën e fundit. Kur kryeministri identifikon veten me kufirin, kur autoriteti shtetëror personalizohet deri në këtë pikë, drejtësia nuk përballet më me një institucion, por me një fortesë politike të mbështjellë me narrativë. Dhe çdo fortesë që ngre mure, edhe kur i zbukuron me art dhe humor, e bën të qartë se po përgatitet për përplasje. m.p.