Kur pastrimi përdoret si dënim gjatë fëmijërisë, mënyra se si një person e sheh rregullin dhe punët e shtëpisë mund të ndikohet edhe në moshë të rritur. Disa njerëz mund të rebelohen ndaj këtyre pritshmërive, ndërsa të tjerë krijojnë rregulla dhe rutina shumë të qarta për ta bërë shtëpinë një vend më të qetë dhe të rehatshëm.
Në vend që pastrimi të lidhet me fajin, kritikën apo ndëshkimin, ata mund ta shohin si një pjesë normale të jetës së përditshme. Kjo mund të reflektohet në disa rregulla që vendosin për shtëpinë e tyre.
1. Pastroj kur të kem kohë
Nëse je rritur duke e lidhur pastrimin me zemërimin ose zhgënjimin e dikujt tjetër, në moshë të rritur mund të dëshirosh që kjo të jetë një zgjedhje e jotja.
Kjo mund të nënkuptojë të lësh disa gjëra për pak më vonë, derisa të kesh kohë dhe energji për t’u marrë me to. Ideja është që pastrimi të bëhet pjesë normale e jetës, jo diçka që duhet bërë vetëm sepse dikush tjetër po e kërkon.
2. Gjërat vendosen në vend pasi përdoren
Disa njerëz që e kanë përjetuar pastrimin si ndëshkim bëhen shumë të kujdesshëm me rregullin e përditshëm. Ata preferojnë t’i kthejnë gjërat në vend sapo mbarojnë së përdoruri.
Kështu, rrëmuja nuk grumbullohet dhe pastrimi nuk shndërrohet në një detyrë të madhe që kërkon një fundjavë të tërë. Në vend të kësaj, gjërat e vogla zgjidhen gjatë ditës.
3. Secili rregullon rrëmujën e vet
Në një shtëpi ku pastrimi shihet si përgjegjësi e përbashkët, secili kujdeset për atë që lë pas.
Nëse dikush gatuan, merret edhe me enët. Nëse dikush lë rrobat në dysheme, i mbledh vetë. Kjo e bën jetën në shtëpi më të drejtë dhe e kthen pastrimin në një përgjegjësi të përbashkët, jo në diçka që një person duhet t’ua imponojë të tjerëve.
4. Punët e shtëpisë nuk janë dënim
Në moshë të rritur, punët e shtëpisë mund të kenë një kuptim krejt tjetër nga ai që kishin në fëmijëri.
Nuk ka arsye që dikush të pastrojë banjën sepse është grindur, ka bërë një gabim apo ka kundërshtuar. Pastrimi është thjesht diçka që duhet bërë, jo një pasojë për një sjellje të keqe.
Kur këto dy gjëra mbahen të ndara, pastrimi mund të bëhet më praktik dhe më pak i lidhur me turpin, fajin apo pakënaqësinë.
5. Shtëpia nuk ka pse të jetë perfekte
Ata që janë rritur duke u shqetësuar për çdo dhomë të çrregullt mund të bëhen më të kujdesshëm që të mos kërkojnë përsosmëri nga vetja.
Shtrati nuk ka pse të jetë gjithmonë i rregulluar në mënyrë perfekte dhe çdo sipërfaqe nuk ka pse të shkëlqejë. Një shtëpi mund të jetë e pastër dhe e rregullt pa u dukur si një hapësirë ekspozimi.
Në fund të fundit, shtëpia duhet edhe të përdoret. Mund të ulesh në divan, të pushosh dhe të shijosh hapësirën tënde pa menduar vazhdimisht për gjithçka që duhet bërë.
6. Nuk pastroj vetëm për të impresionuar të tjerët
Kur pastrimi ka qenë pjesë e disiplinës në fëmijëri, në moshë të rritur mund të mos ndjesh më nevojën ta kthesh shtëpinë përmbys sa herë që pret mysafirë.
Sigurisht, mund të rregullosh pak para se të vijnë njerëz, por nuk ke pse të kalosh orë të tëra duke fshehur çdo shenjë se aty jeton dikush.
Shtëpia është para së gjithash për ty. Pak rrëmujë nuk është një emergjencë. Më e rëndësishme është që hapësira të ndihet e ngrohtë, funksionale dhe e rehatshme.
7. Shtëpia duhet të jetë një vend i qetë
Njerëzit që janë qortuar ose ndëshkuar për rrëmujën gjatë fëmijërisë mund të bëhen veçanërisht mbrojtës ndaj qetësisë së tyre në shtëpi.
Ata duan që hapësira ku jetojnë të duket e përdorur dhe e gjallë. Pak rrëmujë nuk është problem, për sa kohë që gjithçka mbetet funksionale.
Kjo mund të nënkuptojë zgjedhjen e rutinave të thjeshta të pastrimit, të cilat nuk kërkojnë shumë kohë apo energji. Qëllimi nuk është të jetosh me ndjesinë se po dështon vazhdimisht në një test të padukshëm, por të krijosh një hapësirë ku mund të ndihesh mirë./k.m