Më 12 dhjetor 2015, në Le Bourget të Francës, u miratua një nga dokumentet më ambicioze dhe më vendimtare të kohëve moderne: Marrëveshja e Parisit, një pakt global për të frenuar ndryshimet klimatike dhe për të orientuar botën drejt një të ardhmeje më të qëndrueshme. Ajo u votua me konsensus nga 196 shtete, pjesëmarrëse në Konferencën e 21-të të Kombeve të Bashkuara për Ndryshimet Klimatike (UNFCCC), duke shënuar një moment unik bashkëpunimi ndërkombëtar.
Teksti i marrëveshjes u negocua nën presionin e kohës, përballë thirrjeve të komunitetit shkencor dhe opinionit publik se ndryshimi i klimës po shndërrohej në një kërcënim ekzistencial. Objektivi i saj kryesor është i qartë: të kufizohet rritja e temperaturës globale nën 2°C, idealisht jo më shumë se 1.5°C mbi nivelet paraindustriale, dhe të arrihet neutraliteti i karbonit brenda këtij shekulli.
Për herë të parë, pothuajse i gjithë globi u bashkua rreth një strategjie të përbashkët, duke pranuar se reduktimi i emetimeve, investimi në energji të gjelbër dhe adaptimi ndaj pasojave të klimës nuk janë më çështje politike, por domosdoshmëri planetare.
Që nga nëntori i vitit 2019, 195 shtete kanë nënshkruar marrëveshjen, duke e kthyer atë në një nga aktet më të pranuara globalisht në historinë e diplomacisë moderne. Edhe pse zbatimi ka qenë shpesh sfidues dhe jo uniform, Marrëveshja e Parisit mbetet sot dokumenti themelor që udhëheq luftën botërore kundër ngrohjes globale.
Dhjetori i vitit 2015 u shënua me një mesazh që vazhdon të kumbojë: lufta për klimën është urgjente, por e mundshme — nëse bota ecën së bashku.
Përgatiti për botim: L. Veizi