Princ në Kryqëzatë, Mbret në Mungesë
Në vitin 1272, në një moment të pazakontë për historinë e monarkisë angleze, vendi mbeti pa sundimtar të pranishëm për gati dy vjet. Mbreti Henri III ndërroi jetë më 16 nëntor, ndërsa trashëgimtari i tij, princi Eduard, ndodhej larg, në Tokën e Shenjtë, si pjesë e Kryqëzatës së nëntë.
Eduardi shpallet mbret në mungesë
Larg Anglisë, Eduardi nuk e dinte se ishte bërë mbret. Lajmi i vdekjes së të atit i mbërriti me vonesë, ndërsa autoritetet angleze, për të shmangur pasigurinë politike, e shpallën atë menjëherë Eduard I. Ky vendim siguroi stabilitetin e mbretërisë në një periudhë kur rreziku i trazirave ishte i lartë.
Një udhëtim i gjatë drejt fronit
Megjithëse tani mbret, Eduardi preferoi të përfundonte detyrimet e tij në Lindjen e Mesme. Udhëtimi i kthimit drejt Anglisë ishte i gjatë dhe i rrezikshëm. Ai vizitoi disa oborre evropiane, ndërtoi aleanca të reja dhe udhëtoi me kujdes për të shmangur konfliktet që mund t’i rrezikonin jetën.
Vetëm në vitin 1274, pothuajse dy vjet pas shpalljes së tij si mbret, Eduardi u kthye në vendin e vet për t’u kurorëzuar zyrtarisht në Westminster.
Një fillim i pazakontë për një mbretëri të gjatë
Ngjitja e Eduardit I në fron, edhe pse në mungesë, shënoi nisjen e një prej mbretërimeve më të rëndësishme dhe më të gjata të mesjetës angleze. Rrethanat e jashtëzakonshme të vitit 1272 mbeten një shembull i rrallë ku kontinuiteti i pushtetit u ruajt pavarësisht mungesës fizike të monarkut.
Përgatiti: L.Veizi