Ndërsa luan me buxhete hollivudiane me nëntë shifra, regjisori i Kill List dhe Meg 2 është shndërruar në një producent muzikor jashtëzakonisht pjellor. Projekti i radhës është filmi i tij eksperimental, Bulk.
Daniel Dylan Wray
Dave Welder mund të jetë muzikanti më pjellor për të cilin nuk keni dëgjuar kurrë. Brenda pak më shumë se një viti, ai ka publikuar plot 26 albume, që shtrihen nga elektronika, dub-i dhe ambient-i, te kosmische dhe drone. Një prej tyre, Thunderdrone, zgjat më shumë se katër orë. I bazuar në Brighton dhe Hove dhe i përshkruar si “një grup rrotullues muzikantësh dhe artistësh”, në të vërtetë “Dave Welder” është kryesisht puna e një njeriu të vetëm, i cili deri tani ka vepruar në fshehtësi: regjisorit Ben Wheatley.
“Gjithmonë kam dashur të bëj muzikë,” thotë Wheatley, filmat e të cilit përfshijnë prodhime të pavarura si High-Rise, Kill List dhe Sightseers, si edhe superproduksione hollivudiane si filmi me peshkaqen Meg 2: The Trench. “Doja ta bëja për filmat e mi, por kishte një disonancë. Nga të gjitha format e artit, muzikën nuk e kuptoja vërtet. Shihja ëndrra sikur dija të luaja, por pastaj ishte si: jo, nuk di.”
Pasi nisi të merrej me GarageBand disa vite më parë, kjo u shndërrua shpejt në obsesion. “Është kjo gjendje e çuditshme rrjedhjeje, ku ulesh te makina dhe pastaj del kjo melodi dhe është si: ‘Oh, dreq!’,” thotë ai. “E dëgjoj më pas dhe as vetë nuk e di si i kam bërë disa gjëra.” Të bërit muzikë mund të jetë edhe një shpërqendrim i shëndetshëm: “Mund të kem një punë për të bërë, por them: ‘Nuk dua ta bëj tani’, kështu që merrem pak me muzikë dhe pastaj i kthehem.” Ose, si alternativë, “është një shpërblim për punën e bërë, ndërsa më parë mund të ishte të luaja lojëra ose të bëja doomscrolling. Është një mënyrë më produktive dhe krijuese për t’u qetësuar.”
Projekti më i fundit i Wheatley-t është filmi eksperimental fantastiko-shkencor Bulk – dhe për herë të parë, edhe muzika është e tij (ose e Dave Welder-it). “Një nga gjërat e mrekullueshme të bërjes së filmave është se punon me kompozitorë të jashtëzakonshëm dhe unë arrita ta prish këtë,” thotë ai duke qeshur. Megjithatë, cikli i reagimit ishte më i lehtë. “Ana e bezdisshme e të qenit kompozitor është se duhet të dëgjosh regjisorët, por për fatin tim, regjisori jam unë. Kështu që them: ‘Po, kjo është goxha mirë, shok!’”
Wheatley e përshkruan qasjen e tij ndaj kompozimit për ekranin si të përputhur me estetikën e Bulk: “Shumë artizanale, shumë e punuar me dorë.” Me dialogë të dhënë përmes një dublimi qëllimisht paksa të shtrembër, personazhi Corey i luajtur nga Sam Riley eksploron një multivers, ndërsa filmi rrëshqet mes film noir-it dhe fantastiko-shkencores së filmave B, me pak respekt për narrativën konvencionale. Përveçse e shkroi, e drejtoi dhe i bëri muzikën filmit, Wheatley realizoi edhe të gjitha maketet e përdorura për efektet speciale lo-fi, madje vizatoi me dorë edhe sekuencën e titrave.
Këta titra kujtojnë një fanzinë punk, me udhëzime se si të rikrijosh filmin dhe kolonën zanore me të njëjtat pajisje primitive që ai përdori, si iPhone dhe GarageBand. “Ka diçka punk në gjithë këtë,” thotë ai për qasjen e përgjithshme. “Teknologjia moderne, ndërkohë që të shkatërron, në të njëjtën kohë të jep mundësinë të krijosh gjëra dhe t’i nxjerrësh në qarkullim.” Titrat bëjnë gjithashtu homazh për disa nga frymëzimet muzikore të Wheatley-t, përfshirë The Fall, Neu! dhe Aphex Twin.
A është kjo mënyrë e re, lozonjare dhe eksperimentale e të bërit muzikë, dhe etosi thellësisht DIY i Bulk, një reagim ndaj projekteve të mëdha si Meg 2 me buxhetin e tij prej 130 milionë dollarësh? “Është e gjitha pjesë e të njëjtit proces krijimi,” thotë ai. “Është një reagim, por jo në mënyrë negative. Pas Meg, bëra Generation Z [dramë adoleshente me zombie], që ishte sërish diçka krejt tjetër.” Ndërsa po realizonte filmin e tij të radhës, Normal, me Bob Odenkirk, ai vazhdonte paralelisht të bënte muzikën e vet. “Xhiroja filmin e Bob-it dhe pastaj kthehesha natën dhe krijoja gjëra e i dëgjoja. Tingëllon pak indulgjente të dëgjosh muzikën tënde, por është një nga kënaqësitë e fshehta të kësaj pune.”
Wheatley është përfshirë kaq thellë, saqë madje ka ide për të krijuar përvoja të reja zhytëse që kombinojnë muzikën me filmat në kinema, duke përfshirë sisteme të grumbulluara zëri dhe shfaqje drite narrative të personalizuara. “Si një koncert, por edhe një film,” thotë ai. “Do të ishte një përvojë fantastike, por nëse ka ndonjë kuptim ekonomik… nuk e di.”
Ka pasur edhe disa shfaqje të fshehta live nga Dave Welder, përfshirë një në Cafe Oto në Londër. “Muzika duhet të dëgjohet nga njerëzit, kështu që nuk ka kuptim ta nxjerrësh dhe ta lësh përgjithmonë në qoshet e errëta të internetit,” thotë ai. “Doja ta dëgjoja në altoparlantë gjigantë. Gjithmonë kam provuar të bëj gjëra të ndryshme, dhe të luaja live ishte thjesht një tjetër përvojë e tillë, por rrija aty duke menduar: ‘Si dreqin përfundova në rrugën që më solli këtu?’ Jam shumë i lumtur që po e bëj, por është e çuditshme.”
Përgatiti për botim: L.Veizi
