Ishte një ditë dimri në Kajro, por brenda mureve të parlamentit, ajri ishte i nxehtë nga tensioni politik. Kryeministri Ahmad Mahir Pasha qëndronte mbi podium, me fjalën e tij të përgatitur, duke lexuar një dekret që do të ndikonte drejtpërdrejt në ekuilibrat e pushtetit në Egjipt. Dhoma ishte e mbushur me deputetë, këshilltarë dhe gazetarë, të gjithë të përqendruar në fjalimin e tij. Dritaret e mëdha linin të hynte drita e dobët e dimrit, ndërsa një qetësi e rremë mbante gjithçka në vend.
Papritmas, heshtja u thye nga një krismë e fortë. Një plumb goditi kryeministrin, dhe ai u rrëzua menjëherë në tokë. Kaosi shpërtheu brenda sallës. Disa deputetë u hodhën mbi podiun për ta mbrojtur, të tjerë vrapuan drejt derës, ndërsa gazetaret filluan të regjistronin tmerrin e çastit. Atentatori kishte hyrë në parlament si një hije e padukshme, duke shfrytëzuar momentin e pakujdesisë dhe sigurinë e dobët.
Kryeministri Ahmad Mahir Pasha vdiq në vend, duke lënë pas një Parlament të shtangur dhe një vend të mbushur me frikë dhe konfuzion. Ngjarja u përhap menjëherë në rrugët e Kajros; qyteti i trazuar u mbush me lajme të shpejta dhe thashetheme të njëtrajtshme. Populli ishte i tronditur – një lider i vendosur dhe karizmatik ishte vrarë në mënyrë të papritur, pikërisht në zemër të institucioneve të shtetit.
Pasojat politike ishin të menjëhershme. Mbretëresha Farida dhe mbreti Faruk kërkuan urgjentisht mbrojtje të shtuar për zyrtarët e lartë, ndërsa qeveria ndërmori një hetim të gjerë për të identifikuar atentatorin dhe të gjitha lidhjet e mundshme me grupe politike të ndryshme. Një frikë e thellë u përhap mes elitës politike: askush nuk ndjehej më i sigurt, dhe besimi në stabilitetin e institucioneve u trondit.
Ngjarja e 24 shkurtit u bë simbol i rrezikut të lartë në politikën egjiptiane dhe shënoi një pikë kthese dramatike për vendin në prag të pasluftës. Legjenda e Ahmad Mahir Pasha-së, i njohur për vendosmërinë dhe vizionin e tij, u forcuan nga mënyra dramatike në të cilën u nda nga jeta. Ai u bë një emblemë e kurajos, por edhe e brishtësisë së institucioneve të kohës.
Qyteti dhe vendi mbeten të kujtojnë atë ditë si një moment tragjik dhe vendimtar, një kujtesë e dhimbshme se sa i brishtë mund të jetë pushteti dhe sa i çmuar është çdo lider që guxon të ndryshojë historinë.
Përgatiti: L.Veizi
